of Buonaparte

De Franse keizers Napoleon I, II, III  Bonaparte stamden hier van af.

De naam komt sedert de 12de eeuw in Italië voor, vnl. te Florence, San Miniato, Sarzana en Genua. Gabriël Bonaparte uit Sarzana vestigde zich in 1569 te Ajaccio en nam deel aan de bestrijding van zeerovers. Sedert die tijd behoorden de Bonapartes tot de patricische families van de stad. Bij senatus-consult van 26 nov. 1804 verkregen Jozef en Lodewijk Bonaparte voor zich en hun nakomelingen de prinsentitel en het opvolgingsrecht in Frankrijk. Op 24 sept. 1806 geschiedde hetzelfde met Jérôme en de afstammelingen uit diens tweede huwelijk. De tak van Lucien verkreeg de prinsentitel – echter zonder het opvolgingsrecht – pas onder Napoleon III (24 dec. 1852).

Belangrijke leden van het geslacht zijn:

CARLO (Fr.: Charles-Marie)

* Ajaccio 27.3.1746 – † Montpellier 24.2.1785

Advocaat, vader van Napoleon I

Hij streed van 1768 tot 1769 onder Paoli voor de onafhankelijkheid van Corsica tegen Frankrijk. Toen deze strijd hopeloos bleek, onderwierp hij zich, verwierf de opneming van zijn geslacht in de Franse adelstand (1771) en werd tot koninklijke raad en assessor van de stad Ajaccio benoemd.

Hij huwde in 1764 Letzia Ramolino, die hem 12 kinderen schonk.

Hij bewerkte in 1778 dat zijn oudste zoons, Jozef en Napoleon, een kosteloze plaats op de krijgsschool te Brienne verkregen.

CAROLINA

Eigenlijk: Maria Annunziata

* Ajaccio 25.3.1782 – † Florence 18.5.1839

Jongste zuster van Napoleon I, huwde 20.1.1800 Joachim Murat, die van 1806 tot 1808 groothertog van Berg en van 1808 tot 1815 koning van Napels was. Uit dit huwelijk sproten vier kinderen. Als bemiddelaarster tussen de keizer en haar echtgenoot heeft zij enige politieke betekenis gehad.

LITT.: M. Dupont, C. Bonaparte (1947)

Na de dood van Murat (1815) verbleef zij als gravin Lipona te Triëst.

Schilderij Gérard 1809 – Chateau de Malmaison – de koningin met haar 4 kinderen)

CHARLES LUCIEN

Prins van Canino en Musignano

Eerste kind uit het tweede huwelijk van Luciano

* Parijs 24.05. 1803 - † Parijs 29.7.1857

Hij huwde in 1822 te Brussel zijn nicht Zénaïda, dochter van Joseph en ging bij zijn schoonvader en oom in de VS wonen.

Hij publiceerde er werken over dierkunde en werd correspondent van het ‘Institut de France’ (1844). Hij nam deel aan de Romeinse opstand van 1848. In 1850 vestigde hij zich te Parijs, waar hij zich aan de zoölogische studies wijdde. Hij had 12 jinderen, van wie er acht in leven bleven.

ELISA

Eigenlijk: Marie-Anna Elisa

* Ajaccio 3.1.1777 – † Santo Andrea, bij Triëst 6.8.1820

Oudste zuster van Napoleon I,

huwde 5 mei 1797 de Corsicaan Felix Bacciocchi (Ajaccio 18 mei 1762 – Bologna 27 april 1841).

Zij verkreeg een beurs aan het koninklijk opvoedings instituut ye Saint-Cyr.

Zij werd vorstin van Lucca en Piombino (1805) en titulair groothertogin van Toscane (1808), wat zij bekwaam bestuurde.

Zij leek wat karakter en werklust het meest op Napoléon.

In 1809 brak zij met het keizerrijkin de hoop de macht over haar gebieden te behouden, wat evenwel niet lukte.

Na 1815 ging zij naar Bologna en later naar Brünn, waar de Oostenrijkers haar als een krijgsgevangene behandelden.

Zij trok zich terug in Triëst. Uit haar huwelijk werden 2 kinderen geboren.

FRANS KAREL JOZEF NAPOLEON

Bijgenaamd: l'Aiglon, (= Adelaarsjong)

* Parijs 20.3.1811 – † Wenen 22.7.1832

Boven: Rue Saint-Charles à Ajaccio. Dans le petit jardin, en face de la Maison Bonaparte. Ce buste du Roi de Rome, fils de Napoléon et Marie-Louise est l'oeuvre de VEZIN. L'inauguration eut lieu le 2 février 1936. Auteur A. Martin

Vréé le Dimanchee 9 Septembre 2001

Zoon van Maria Louise van Oostenrijk en Napoleon I Bonaparte, was de enige echtelijke zoon van de keizer. Hij ontving bij zijn geboorte de titel koning van Rome. Na de eerste Vrede van Parijs (1814, na het aftreden van Napoleon) begaven Maria Louise en haar zoon zich dadelijk naar Wenen. Aanvankelijk gaf men hem de titel hertog van Parma, Piacenza en Guastalla. Na De Honderd Dagen echter, toen de Franse Kamers hem bij decreet van 23 juni 1815 als Napoleon II tot keizer der Fransen geproclameerd hadden, besloten de grote mogendheden dat hij nooit regerend vorst over de genoemde Italiaanse hertogdommen zou worden. In verband daarmee verleende zijn grootvader, keizer Frans van Oostenrijk, hem in 1818 de titel hertog van Reichstadt. Zo groeide hij als een Habsburg op, die wel een ware verering voor zijn vader koesterde, maar voor wie het recht van de Bourbons toch ook geloofsartikel werd. In 1830 schijnt hij hoop te hebben gehad keizer te worden, zij het met toestemming van de machtige Oostenrijkse minister Metternich. Deze heeft door zijn aanwezigheid de Franse koning Louis-Philippe in bedwang gehouden en gedreigd ‘het Adelaarsjong’ te zullen laten vliegen, wanneer de koning er niet voor zorgde dat de Julirevolutie tot Frankrijk beperkt bleef. De hertog van Reichstadt is aan de tering overleden; zijn stoffelijke resten zijn in 1940 overgebracht naar Parijs (Hôtel des Invalides).

JÉRÔME

Jongste broer van Napoleon I,

koning van Westfalen, maarschalk van Frankrijk

* Ajaccio 1784 - † Massy, Seine et Oise 1860.

In 1800 trad hij in dienst bij de marine.

In 1803 huwde hij met Elisa Patterson, dochter van een rijke handelaar uit Baltomore, maar Napoleon verklaarde nietig. In 1805 trad hij opnieuw in dienst bij de marine. In 1807 werd hij koning van Westfalen en huwde prinses Fredrika Catharina Sophia Dorothea van Württenburg.

Napoleon verweet hem dat hij ongeschikt was voor het koningsschap.

In 1912  nam hij deel aan de Russische veldtocht en in 1815 aan de Belgische en werd te Waterloo gewond. Hij trok zich in Italië terug, maar kwam na 1848 weer naar Parijs. Zijn neef Napoleon III, benoemde hem tot Maarschal van Frankrijk (1850) en voorzitter van de Senaat (1852)

Uit het huwelijk met Elisa Patterson had hij 1 zoon: Jerôme, Frederika Catharina schonk hem 3 kinderen: Jerôme Napoleon Charles, Mathilde en Napoleo.

JOZEF

Oudste broer van Napoleon I, koning van Napels, daarna van Spanje

* Corte 1768 - † Florence 1844

In 1794 huwde hij Julie Clary, dochter van een rijk koopman.

In 1796 werd hijnaar Cosica gezonden. Dank zij Napoleon werd hij ambassadeur te Parma (1797) en later in Rome.

Hij tekende de verdragen van Lunéville (1801) en van Amiens (1802)  en in 1801 het concordaat. Achtereenvolgens was hij koning van Napels (1806-1813). Hij werd luitenant-generaal met het bevel over de garde nationale en van de troepen te Parijs.

Op 30.3.1814 volgde hij de keizerin Marie Louise naar Blois en nam de wijk naar Zwitserland. Tijdens de ‘Honderd dagen’ keerde hij terug en zat de ministerraad voor bij afwezigheid van Napoleon. Daarna leefde hij in VS onder de naam van graaf Survilliers; later verbleef hij in Engeland en te Florence, waar hij overleed.

JULIE

Echtgenote van Joseph Bonaparte

Onderstaand een schilderij van F. Gérard

KAREL LODEWIJK NAPOLEON

Zie: Lodewijk Napoleon

KAREL LUCIEN

* Parijs 24.5.1803 – † Parijs 29.7.1857

Prins van Canino en Musignano, oudste zoon van Lucien, wijdde zich aan de vogelstudie.

In 1848/1849 was hij een van de leiders van de republikeinen te Rome. Sinds 29 juni 1822 was hij gehuwd met zijn nicht Zenaïde, oudste dochter van Jozef, uit welk huwelijk drie zoons en vijf dochters werden geboren.

LAETITIA

Eigenlijk: Maria Laetitia, geb. Ramolino

* Ajaccio 24.8.1750 – † Rome 2.2.1836

Moeder van Napoleon I, huwde op 14-jarige leeftijd met Carlo.

Uit dit huwelijk werden vijf zoons en drie dochters geboren. Laetitia was een mooie, buitengewoon karakteristieke en begaafde vrouw. Toen in 1793 de Engelsen zich van Corsica meester maakten, vluchtte zij naar Marseille. Hier bleef zij wonen tot 1799, toen zij, na de staatsgreep van 18 brumaire, zich te Parijs vestigde. Na de troonsbestijging van Napoleon (1804) kreeg zij de titel ‘Madame Mère’.

Zij woonde tijdens het Keizerrijk in een paleis en voerde een hofhouding. Toen Napoleon in 1814 naar Elba werd verbannen, volgde zij hem daarheen. Na de Slag bij Waterloo (1815) vertrok zij naar Rome, waar zij verblijf hield ten huize van haar stiefbroer, kardinaal Fesch. De Julirevolutie (1830) deed haar hoop herleven dat de Bonapartes naar Frankrijk zouden kunnen terugkeren. De laatste jaren van haar leven was zij blind.

Onder: Staatsgreep van 18-19 brumaire, jaar VIII Een geromantiseerd schilderij door François Bouchot (1840), Château de Versailles. In het midden, met witte broek, Napoleon Bonaparte. Art Resource, NY/Giraudon.

LETIZIA CHRISTINA

Tweede kind uit het tweede huwelijk van Luciano

* 1804 – † Florence 1871

Zij huwde in 1821 met Thomas Wyse, een Engels diplomaat.

LODEWIJK EUGÈNE JEAN JOSEPH NAPOLEON

Zoon van Napoleon III

Keizerlijk prins.

* Parijs 1856 - † 1879 Oeloendi Zoeloeland

Na zijn geboorte begon zijn moeder zich voor politiek te interesseren.

De prins nam deel aan de slag van Saarbrücken 2.8.1870.

Later verbleef hij bij zijn moeder in Engeland, waar hij aan de school van Woolwich zijn militaire opleiding kreeg (1872-1875).

In 1878 vroeg hij te worden toegevoegd aan de opperbevelhebber van het Engelse leger in Zoeloeland, dar werd hij op een verkenningstocht gedood.

LODEWIJK LUCIEN

Prins

* Thorngrove, in Worcester 4.1.1813 – † Fano 3.11.1891

Derde zoon van Lucien, werd in juli 1849 lid van de Wetgevende Vergadering en in dec. 1852 van de Senaat. Na de val van het Tweede Keizerrijk (1870) keerde hij naar Engeland terug. Hij was een uitstekend linguïst en bestudeerde vooral het Baskisch.

LODEWIJK NAPOLEON

Eigenlijk: Karel Lodewijk Napoleon, 3de broer van Napoleon I

- Koning van Holland.

Schilderij van

Howard Hodges (1809; Rijksmuseum, Amsterdam) Rijksmuseum-Stichting  -  zie Lodewijk

derde broer van Napoleon

Lodewijk (koning van Holland), keizer der Fransen van 1852 tot 1870, zie Napoleon III.

LODEWIJK-NAPOLEON, 

Eigenlijk: Eugène Napoleon Lodewijk, bijgenaamd: prins Loulou

* Parijs 16.3.1856 – † Zoeloeland 1.6.1879

keizerlijk prins, enige zoon van Napoleon III. Na de dood van zijn vader in 1873 noemde de prins zich in Engeland graaf van Pierrefonds en bij zijn meerderjarigheid in 1874 werd hij door de Bonapartistische partij plechtig tot pretendent voor de Franse troon en hoofd van de familie uitgeroepen als Napoleon IV. In 1879 nam hij aan Engelse zijde in Zuid-Afrika deel aan een expeditie tegen de Zoeloes en kwam hij bij een verkenningstocht om het leven.

WERK: Lucien: La vérité sur les Cents-Jours (1835); Mémoires (1836). – Karel Lucien: Conspectus generum avium (2 dln., 1850–1857). – Lodewijk Lucien: Carte des sept provinces basques (1863); Le verbe basque (1869).

LUCIEN

* Ajaccio 21.5.1775 – † Viterbo 29.6.1840

Prins van Canino en Musignano tweede broer van Napoleon I,

Hij genoot een zelfde opvoeding als deze, intrigeerde ook eerst met Paoli tegen Frankrijk en sloot zich pas in 1793, na de vlucht van zijn familie naar Marseille, bij de revolutie aan. Hij was de bekwaamste van Napoleons broers.

In 1797 werd hij lid, in 1798 voorzitter van de Raad van Vijfhonderd. Zijn voornaamste politieke daad was de voorbereiding, samen met Sieyès, van de staatsgreep op 18 brumaire 1799. Meer dan Napoleon zelf bracht hij op die dag de beslissing door de grenadiers te bevelen de Raad uiteen te jagen. Hij wilde geen onderdanig minister van zijn broer blijven. Als Frans gezant te Madrid trad hij te eigenmachtig en volgens Napoleon ook te baatzuchtig op. Bij het tot stand komen van het concordaat met paus Pius VII speelde hij nog een rol, doch in 1803 ontstond weer ernstig conflict tussen beide broers. Lucien weigerde na de dood van zijn vrouw, Christine Boyer, te hertrouwen met Marie-Louise, koningin van Etrurië. Hij huwde Alexandrine de Bleschamp, gescheiden vrouw van de bankier Jouberthon. Lucien maakte zich nu geheel vrij van de ‘clan’ Bonaparte en woonde sinds 1804 op een villa bij Rome. In 1810 zou hij naar Amerika gaan, doch op reis daarheen geraakte hij tot 1814 in Engelse krijgsgevangenschap. Na de eerste Vrede van Parijs (1814) ging hij weer naar Rome, waar hij van de paus de titel prins van Canino en Musignano ontving.

Tijdens De Honderd Dagen (1815) bood hij Napoleon zijn diensten aan en trachtte vergeefs te bemiddelen tussen Oostenrijk en Frankrijk. Ook na Waterloo trachtte hij nog de oppositie van de Kamers te sussen en, toen dat niet ging, Napoleon te bewegen die te ontbinden en als dictator de verdedigingsoorlog te organiseren.

Marie Clothilde

* 1912 - † 1996

Dochter van Victor Napoléon (1862-1926)

Huwde in 1938 Serge de Witt (1892-1990)

MATHILDE-LETIZIA-WILHELMINE

* Triëst 27.5.1820 – Parijs 2.6.1904

Dochter van Jérôme, was ten tijde van het Tweede Keizerrijk en de Republiek

Na haar opvoeding in Italië huwde zij in 1841 de Russische prins Anatol Demidov van San Donato, van wie zij na vier jaar scheidde. Zij kwam naar parijs en hielp haar tot keizer opgeklommen neef in diens hofhouding. Rond 1870 was zij in  Parijs het middelpunt van een invloedrijke salon, dat in letterkundige en artistieke wereld als één van de beroemdste gold. Taine, Renan, Flaubert, de Concours en A. France wareb hier regelmatige gasten.

NAPOLEON

Zie Napoleon I Bonaparte, keizer der Fransen.

NAPOLEON FRANÇOIS JOSEPH

Zie verder± Napoleon II

NAPOLEON JOSEF

Genaamd Napoleon Jérôme. Hij was de zoon van Jérôme en neef van Napoleon I,

huwde in 1859 prinses Clothilde van Savoye.

NAPOLEON-JOZEF-KAREL-PAUL 

Prins bijgenaamd: prins ‘Plon-Plon’

* Triëst 9.9.1822 – † Rome 17.3.1891

Derde zoon van Jérôme. Hij was aanvankelijk officier in dienst van de staat Württemberg, maar na de Februarirevolutie (zie revolutiejaar 1848) keerde hij met zijn vader naar Frankrijk terug en werd lid van de Nationale Vergadering. In 1858 werd hij minister van Koloniën. In 1859 huwde hij prinses Clotilde, dochter van Victor Emanuel II. Door zijn vrijzinnige, zelfs antiklerikale opvattingen verwijderde hij zich meer en meer van Napoleon III en van het hof. In 1876 sloot hij zich bij de linkerzijde in de Kamer van Afgevaardigden aan. In 1879 werd hij door de dood van prins Lodewijk Napoleon hoofd van zijn geslacht, doch in 1884 raakte hij gebrouilleerd met zijn zoon Napoleon-Victor, die de democratiserende opvattingen van zijn vader afkeurde. In 1886 moest hij ingevolge de wet welke de verbanning beval van alle families die vroeger in Frankrijk geregeerd hadden, naar Italië vertrekken, maar in 1888 onderhield hij nog betrekkingen met de invloedrijke politicus Georges Boulanger.

NAPOLÉON LOUIS

Zoon van Napoleon Victor – kleinzoon van Jérôme

* 23.01.1914  PRETENDENT VANAF 1926 voor de Franse Troon

In 1949 huwde hij Alix de Foresta. Uit dit huwelijk werden 2 zoons en 2 dochters geboren. Wegens zijn patriotische houding tijdens de 2^de wereld oorlog (hij diende in het vreemdelingen legioen) werd in 1950 het op hem rustende verbanningsdecreet van 1886 ingetrokken

Napoléon Victor Jéróme Frédéric

Gen. prins Victor, oudste zoon van Napoléon Joseph kleinzoon van Jéróme

* Meudon 1862 - Brussel † 1926

Hij werd in 1886 uit Frankrijk verbannen en vestigde zich te Brussel.

Hoewel zijn vader nog leefde, werd hij in 1879 (bij de dood van de keizerlijke prins) als keizerlijk troonpretendent aangeduid.

In 1910 huwde hij met prinses Clementine, dochter van de Belgische koning Leopold II. Hij had twee kinderen: CLOTILDE (1912) en NAPOLÉON (1914), de huidige keizerlijke troonpretendent.

PAULINE

Eigenlijk: Marie Paulette, prinses

* Ajaccio 20.10.1780 – † Florence 9.6.1825

Tweede zuster van Napoleon I, was van 1797 tot diens dood in 1802 gehuwd met generaal Leclerc. Zij maakte met hem de mislukte expeditie naar Santo Domingo mee. Op 6 nov. 1803 hertrouwde zij met prins Camillo Borghese. In 1806 werd zij hertogin van Parma en Guastalla, in 1808 gouvernante-generaal van Piemont. Zij vergezelde in 1814 Napoleon naar Elba en leefde sedert 1815 gescheiden van haar man. Zij was in haar tijd een beroemde schoonheid. Canova vereeuwigde haar in zijn Liggende Venus (1807; Galleria Borghese, Rome).

PIERRE-NAPOLEON

Prins

* Rome 11.10.1815 – † Versailles 7.4.1881

Vierde zoon van Lucien, zwierf tot 1848 rond in Amerika en Zuid-Europa.

In 1848 was hij lid van de Nationale Vergadering (voor dep. Corsica). Tijdens het Keizerrijk werd Pierre op een afstand gehouden wegens zijn linkse sympathieën en omdat hij in 1867 met een arbeidersdochter in het huwelijk was getreden. Op 10 jan. 1870 schoot hij in zijn woning te Neuilly een journalist, Victor Noir geheten, neer, nadat deze hem een oorveeg had toegediend. Zijn vrijspraak door het hooggerechtshof te Tours (27 maart 1870) gaf aanleiding tot grote republikeinse demonstraties.

Hij had 2 kinderen: ROLAND NAPOLÉON en JEANNE

Roland Napoléon

zoon van Pierre Napoléon

* Parijs 1858 – Parijs 1924

Hij was de auteur van talrijke geografische, etnografische en botanische geschriften. Ook was hij een goed fotograaf. Tijdens één van zijn wetenschappelijke reizen bezocht hij o.m. Suriname.