Hij volgde de toneelacademie in Maastricht en begon als freelance acteur bij zuidelijk toneel Globe, Regiotheater, F Act en Baal.

In 1985 trad hij in vaste dienst bij het Publiekstheater en toen dat in 1987 fuseerde met toneelgroep Centrum ging hij mee naar het nieuwe gezelschap, Toneelgroep Amsterdam. De waardering voor zijn inmiddels talrijke vertolkingen is groot, met name voor zijn Shakespeare-rollen (in 1994 ontving hij de Louis d'Or voor de titelrol in Richard III). Ook ontving hij in 1993 de Albert van Dalsmuring. Daarnaast speelde hij in een aantal Nederlandse speelfilms, o.a. Giovanni (1983), De provincie (1991), Advocaat van de hanen (1996) en Interview (2003, met Katja Schuurman), en in televisieseries, waaronder Pleidooi (1994). Voor zijn rol van bruidegom in Leedvermaak werd hij in 1989 onderscheiden met een Gouden Kalf. In 2002 speelde Bokma mee in Qui vive, het vervolg op Leedvermaak. Op 25 feb. 2002 kreeg hij de Paul Steenbergenpenning uitgereikt door Willem Nijholt voor zijn rol in Macbeth. In hetzelfde jaar schitterde hij in Cloaca van Maria Goos. In nov. 2003 besloot Bokma uit onvrede met het beleid van directeur Ivo van Hove Toneelgroep Amsterdam aan het eind van het seizoen te verlaten. Met ingang van het seizoen 2004–2005 werd hij verbonden aan muziektheatergroep Orkater.

In zijn grote reeks filmrollen vertolkte Pierre Bokma vaak typetjes - echt wilde het dan niet worden. in 'Interview’ en 'Cloaca’ is hij op zijn best.

Loeren is het. De blikken van Pierre Bokma op Katja -'Kutja’ Schuurman in Interview. De blikken van Pierre Bokma op Gijs Scholten van Aschat -joep - in Cloaca. Hij fixeert hen. Soms zie je mededogen in die blik. Soms cynisme, angst, verdriet of haat. Allemaal projectie. Het is loeren wat je ziet. Loeren op een kans om toe te slaan.

De beste films van Plerre Bokma zijn films waarin hij als het ware in competitie is. Waarin zijn gezicht beurtelings angst en agressie weerspiegelt en hij je het gevoel geeft dat het menens is en geen spel.

Advocaat van de hanen

1996 Regie Gerrit van Elst, met Pierre Bokma, Margo Dames.

Erst Quispel is geen slechte advocaat, maar dronk te veel. Hij raakt zo betrokken bij een charge tegen punkers, die in de kraakbeweging zitten.

Leedvermaak (1989) was de eerste keer dat het wel menens leek. In de complete levensleed-competitie die Frans Weisz' film was, moest Bokma het als Nico opnemen tegen de vrouwen In zijn leven. Je zag soms door de weloverwogen uitgesproken zinnen heen de zwervende charlatan die in hem zit. De wat kakkineuze man in de eeuwige, anonieme regenjas.

"Pierre is een geheim", zeiden collega-acteurs In een documentaire over hem die dit voorjaar werd uitgezonden. De verleiding is groot om dat geheim te koppelen aan zijn jeugd. Bokma is geboren in Parijs, in 1955, als kind van een tienermoeder en opgegroeid in tehuizen en pleeggezinnen. in de tv-documentaire ging Bokma wel langs de adressen van zijn jeugd, maar gaf hij er verder niets over prijs.

Na de toneelschool Maastricht brak hij razendsnel door bij het grote repertoiretoneel. Zo kreeg hij ook een van zijn eerste filmrollen, met medespelers van het toenmalige Publiekstheater, in Afzien (1986) van Gerrard Verhage.

Daarna volgde een lange reeks grotere en kleinere rollen in ondermeer;  De avonden (1989), De provincie (1991), De drie beste dingen in het leven (1993), Hoogste tijd en Schaduwlopers (1995), Advocaat van de hanen (1991 Gordel van Smaragd (1997), Minoes (2001). Het was een track record dat Theo van Gogh ertoe bracht Bokma, zoveel mogelijk te beledigen als heel slechte filmacteur, zoals de regisseur zelf zegt op de dvd van Interview (2003).

Of het oordeel zó streng moet uitvallen is de vraag, maar zeker dat Bokma in de meeste van die films een typetje in handen kreeg. Een louche eenoog in De avonden de periodieke dronkelap in Advocaat van de hanen, de zwaarmoedige avondwandelaar in Schaduwlopen en nu een al te hitsige leraar in Amazones' Het werd nooit echt, daar zat de toneelspeler de filmacteur in de weg. De vanzelfsprekendheid waarmee Bokma de aandacht van een zaal met kleine handgebaren naar zich toetrekt was er in die films eenvoudig niet. Daar was het alsof iemand met badmintonracket naar een honkbalwedstrijd was gekomen om laten zien hoe mooi het spel gespeeld kan worden.

Gelukkig heeft hij de laatste jaren Interview en Cloaca gemaakt Films waarin hij loert, waar zijn angst en agressie leven geeft aan zijn personage en waarin zijn gebaren machteloze pogingen zijn om zijn wezen te verbergen. Daar is Bokma -"de god van het serieuze toneel", zoals Van Gogh zei - een van de beste Nederlandse filmacteurs geworden.