* 1.11.1636 Parijs - † 13.3. 1711 Parijs.

Boileau-Despréaux studeerde eerst theologie, toen rechten, maar wijdde zich ten slotte geheel aan de letteren. Hij schreef verzen en kritieken en vormde met Molière, La Fontaine en Racine een beroemd geworden vriendenkring. Hij debuteerde met de bundel Satires (12 dln. 1666-1711), daarna volgde Epitres (12 dln. 1674-98), zijn Art poétique (1674) en zijn komisch heldendicht Le lutrin (1674). Door tussenkomst van Mme de Montespan werd hij voorgesteld aan Lodewijk XIV, die hem een jaargeld schonk en hem, evenals Racine, tot zijn historiograaf benoemde (1677).

Boileau-Despréaux was realist: hij zag de dingen, zoals zij waren, en gaf ze weer, zoals hij ze zag. In zijn Lutrin, in zijn Embarras de Paris geeft hij echt schilderachtige toneelties. Voor Molière, La Fontaine, Racine was hij een raadgever. Als scheppend kunstenaar staat hij ver beneden zijn vrienden. In zijn Art poétique (1674) stelde hij in pregnante vorm de toentertijd gangbare normen voor de litteratuur op. Verdere werken zijn: Ode sur la prise de Namur (1693), Réflexions sur Longin (1693 en 1713), Dialogue des héros de roman (1713).

Onder: Titelblad door Bernard Picart voor ‘Les Oevres de Boîlieau