* 1944 - † 2002

Door de kunstredactie ROTTERDAM, 1 november 2002

Het ging Onno Boekhoudt om de drager en diens relatie met het sieraad. Het voorwerp zelf was minder belangrijk. Als iemand zich wilde versieren, kon je net zo goed iets met een viltstift op zijn oor tekenen, zei hij tegen de makers van Jewels of mind and Mentality, het overzichtswerk over Nederlandse sieradenmakers sinds 1950.

Beeldend kunstenaar en kunstdocent Onno Roelof Boekhoudt is maandag door een verkeersongeluk om het leven gekomen.

Hij was niet alleen bekend als sieraadontwerper, maar maakte ook beelden, installaties en tekeningen. Zijn sieraden zijn vaak abstracte kunstwerken zonder direct verband met het lichaam. Je hoefde ze ook niet bij je te dragen. Even oppakken en daarna weer terugleggen was volgens hem misschien zelfs wel beter. De reacties op zijn werk zijn meestal extreem."Of je sluit het in je hart óf je werpt het meteen verre van je", zei hij zelf in een gesprek met deze krant in 1999.

Boekhoudt gebruikte allerlei materialen en putte inspiratie uit een bonte verzameling gevonden voorwerpjes. Spijkers, houtjes, takjes, peulen, kiezels, zaaddozen, handvaten, bezemstelen, cirkels, grassen en krullen - hij bewaarde van alles en regelmatig vond het een plaats in een sieraad. Toch ontwikkelde hij in de loop van zijn carrière een bijzonder band met zilver en paste hij dat materiaal steeds vaker toe.

In de jaren zeventig zette Boekhoudt zich af tegen de heersende stroming onder de sieradenmakers. Met enkele collega's richtte hij de Bond van Oproerige Edelsmeden op, die zich speels verzet te tegen de stijfheid van gezag hebbende juwelenmakers. Ook bijvoorbeeld Gijs Bakker - de latere oprichter van Droog-design was iemand die zich destijds tegen  de traditie keerde, maar anders dan Boekhoudt ontwikkelde hij zich meer in industriële richting Boekhoudt was in de eerste plaat kunstenaar. ontwerpen moesten van hem meerdere lagen hebben. Met de voorbereidende schetsen kon bij maanden bezig zijn. Het maken was belangrijker dan het resultaat. Die houding probeerde hij over te brengen op zijn leerlingen aan de  Rietveld academie in Amsterdam en het Royal College of Art in Londen. Hij was het helemaal eens met de japanners, die zeiden dat pas op je zestigste een echte vakman begon te worden. Die leeftijd heeft hij net niet bereikt, maar een vakman was hij al jaren.