door HIEKE JIPPES

LONDEN, 29 JAN.2001
 

Om het gazon, grenzend aan de Orangerie van Huize Doorn, stonden op een prachtige zomerochtend nu drie jaar geleden toevallige bezoekers aan Huize Doorn en zij keken hun ogen uit. Op het grasveld voor dit voorlnalig onderkomen van de laatste Duitse keizer zat, op rijen ijzeren stoeltjes, een feestelijk uitgedost gezelschap van merendeels bejaarde dames en heren. Zij waren de genodigden van W.A.H.C. - 'Pim' -Boellaard, ex-artillerist, voormalig verzetsman, voormalig ingezetene van de kampen Natzweiier en Dachau, en ooit staflid van Bernard, Prins der Nederlanden, voormalig topman van de verzekeringsmaatschappij AGO (nu Aegon), drager van een groot aantal onderscheidingen en bovenal het soort man dat zijn generatiegenoten uit de Tweede Wereldoorlog plegen aan te duiden als "een flinke kerel". Zo flink, dat Pim Boellaard als gevangene in de strafgevángenis te Scheveningen werd ondervraagd door zowel Himmler als Heydrich, die beiden wel eens wilden zien ofze een Nederlandse OD-man niet op andere gedachten konden brengen. Boellaard noteerde de conversaties met die twee destijds op wc-papier. De notities werden naar buiten gesmokkeld voordat hij in de 'Nacht und Nebel', gevangenschap van het concentratiekamp Natzweiier, en later Dachau, belandde. In 1997 kwamen ze uit in boekvorln, met een kenmerkende titel: De angst voor lafheid.

Die "flinke kerel" (alsje hem direct naar zijn ervaringen vroeg, wimpelde hij dat af met: "Ach kind, ze probeerden met spelden onder je nagels te peuteren en zo, en dan zei ik: "Maar zo gaan we als officieren toch niet met elkaar om!") werd op die agustusdag in Doorn met de viering van zijn 95ste verjaardag gefeliciteerd door het in vol tenue gestoken trompetterkorps van de artillerie, zijn wapen. De jarige zelf, tot zijn intense sjagrijn in een rolstoel, liet zich de muziek en de lovende woorden van de kapelmeester welgevallen en vertoonde niets van de loomheid die achter hem een enkele dubbele naam op even hoge leeftijd knikkebollend, en met stoel en al, zoetjes in het zachte gras achterover deed zinken.

Pim Boellaard kwam uit een geslacht dat sinds 1790 in één opvolgende lijn generaals en admiraals had voortgebracht. Het begrip 'Voor koningin en vaderland' was hem met de paplepel toegediend. Ook al was hij zelf uiteindelijk bestemd om de eerste 'burger' in de familie te worden (en niet meer dan reserveofficier), die vanzelfsprekende loyaliteit bleef ingebakken.

Nog niet was hij bevrijd uit Dachau, waar hij om zijn onverzettelijkheid en blijvende onbuigzaamheid vertrouwensman van de Nederlandse gevangenen was geweest, of hij meldde zich bij prins Bernhard. Die lijfde hem meteen in bij zijn staf. Op zijn blijvende relatie met de Prins der Nederlanden was Pim Boellaard ongelofelijk trots, niettegenstaande Lockheed. Die kwestie, plus de frivolere kant van de prins, veegde hij weg tegen Bemards verzet in de oorlog. Niet dat dat hem blind maakte voor diens zwakkere kanten.

"De prins heeft vrienden en vriendjes. Vriendjes zijn niet goed voor hem. Ik voel memeer een vriend." En ook, schertsend: "Je zou toch niet willen dat ikjou dingen vertelde die de koningin niet eens weet!"

In de verzekeringswereld was Pim Boellaard tot lang na zijn werkzame leven een begrip, iemand die de bedrijfstak ook naar buiten een gezicht gaf. Zijn grote verdienste was het doorzetten van de fusie tussen Olveh (zijn bedrijf) en de AlgemeeneFriesche en Groot-Noordhollandsche tot AGO (1969), later met Ennia tot AEGON gefuseerd. Domme of 1uiemedewerkers hadden het moeilijk, degenen die een militaire of- nog beter -een verzetsachtergrond hadden, waren bij voorbaat "goeie kerels". Dezelfde karakter- eigenschappen die hem en zijn medegevangenen door de oorlog heen overeind hadden gehouden, maakten hem ontzagwekkend en soms, voor zijn naasten, ogenschijnlijk hard. Maar dat was precies wat het was: ogenschijnlijk. Zoals "flinke kerels" dat kunnen.