Hij studeerde theologie en letteren. Tussen 1721 en 1723 gaf hij met Breitinger de Discourse der Mahlern uit, een ‘moralische Wochenschrift’ ter verheffing van het culturele leven. Samen oefenden zij grote invloed uit op de Duitse letterkunde en voerden een felle pennenstrijd tegen Gottsched, de rationalistische letterkundige zuiveraar in Leipzig. Bodmer verdedigde de fantasie in de dichtkunst en kritiseerde het starre vasthouden van Gottsched aan het Franse classicisme. Hij was bevriend met Klopstock, Wieland en Goethe. Zijn dichterlijk werk is veel minder belangrijk dan zijn kritische verhandelingen en zijn uitgaven van Oud-Duitse poëzie. Hij vertaalde Milton en Homerus. Bodmer werd in 1725 hoogleraar in de Zwitserse geschiedenis en was vanaf 1735 lid van de Grote Kaad te Zürich. Terwijl Bodmer als zelfstandig dichter weinig succes had, is zijn grote verdienste, dat hij voor het eerst ernaar heeft gestreefd belangstelling te wekken voor de Middelhoogduitse poëzie door de uitgaven Chriemhildens Rache en Die Klage (1757, Nibelungensage} en Sammlungen Minnesinnern (2 dln.. 1758).

Onder: Bodmer hier in gesprek met de schilder J.H. Füssli, een schilderij van Füssli in Zürich Kunsthaus.

WERK: (o.a.): Theor. geschr.: Von dem Einfluss und Gebrauch der Einbildungskraft (1727); Krit. Abhandlung von dem Wunderbaren in der Poesie und dessen Verbindung mit dem Wahrscheinlichen (1740). – Bijbelse epen: Noah (1750); Jakob und Joseph (1751); Jakob und Rachel (1752). – Oud-Duitse uitgaven: Proben der alten schwäbischen Poesie des 13. Jhrhs. (1748); Kriemhildens Rache und die Klage (1757); Manessische Sammlung von Minnesingern (1758–1759).

LITT.: F. Servaes, J.J. Bodmer, Denkschrift zum 200. Geb. (1900}; M. Wehrli, Bodmer und die Geschichte der Literatur (1936); J.W. Eaton, Bodmer and Breitinger and European Literature Theory (1941}; F. Ernst, J.J. Bodmer (in: Essavs I. 1946).