* 14.10.1893 Giessen - † 3.2.1962 Zürich.

Hij was de zoon van de schrijver Alfred Bock.

Na zijn studie te Giessen en te München emigreerde hij in 1939 naar Buenos Aires en later naar Montevideo waar hij litteratuur en filosofie doceerde.

In Zuid-Amerika schreef hij zowel in het Duits als in het Spaans.

Vanaf 1958 verbleef hij in Ascona (Zwitserland). Hij schreef litteratuur- historische beschouwingen en romans. Zijn gedichten gaan over liefde en natuur.

Werken: Das ewige Du (1930, gedichten), Der Pudel der Frau Barboni (1944; roman), Morir es nacer (1947; verhalen), Blute am Abgrund (1951; verhalen), Tröstung (1951; gedichten), Idea y amor (1952; gedichten), Poesías selectas (1955; gedichten), Wenn ich Staub bin (1956; gedichten).

LITT.: Lenz im Herbst (1954).