* 13.3.1925 Saint-méen le grand - † 13.3.1983 Biaritz

Het peloton van de Tour de France denderde gisteren door het geboortedorp van Louison Bobet, een van de beste wielrenners die Frankrijk heeft gekend. Zijn.broer Jean nam daar gisteren de honneurs voor de in 1987 overleden kampioen waar.

ST-MÉEN-LE-GRAND Wie het dorp waar drievoudig Tourwinnaar Loüison Bobet werd geboren vanuit het oosten binnenrijdt, doet dat via de Rue Louison Bobet. Borden en een geel spandoek boven de weg wijzen in Saint-Méen-le-Grand de weg naar het Musée Louison Bobet. En wie staat er die zondagmiddag om elf uur, luttele uren voordat de Tourkaravaan hier passeert, voor de deur van het museum? Jean Bobet, de 72-jarige broer, van de Bretonse wielrenner die in 1953, '54 en 1955 de Ronde van Frankrijk won en die in 1954 wereldkampioen werd.

Ongevraagd. geeft Bobet een rondleiding door het museum, dat bestaat uit twee rijk gevulde vertrekken. "De familie was er eerst geen voorstander van dat er een museum voor mijn broer zou komen” zegt Bobet, die in 1987 zijn enige broer verloor. Ik ook niet. Maar nu ben ik blij dat het museum er is. Elk jaar komen hier ongeveer drieduizend bezoekers."

Zij zien ondermeer fietsen waarop Louison Bobet, heeft gereden, agenda’s van de coureur waarin hij zijn trainingsritten heeft bijgehouden, wollen gele truien en een royale hoeveelheid zwart/wit foto’s waarop heroïsche  inspanningen, zijn vastgelegd. Op één zo'n foto, flink uitvergroot, is Louison vereeuwigd tijdens de beklimming van de ruim 2300 meter hoge Izoard. “Hij is op de foto net voorbij de plek waar nu het Coppi-Bobet gedenkteken staat." (foto links)

 
dan wijst Jean Bobet op een bijzondere foto, een beeld uit de Ronde Van Italië van 1951. Hugo Koblet voorop, met direct achter zich Louison Bobet, Fausto Coppi, Ferdi Kübler, Rik van Steenbergen, Florenzo Magni, en Gino Bartali . “al die grote renners op één foto. Maar in werkelijkheid had Koblet op dat Moment een voorsprong van 25 seconden. De fotograaf had hem eerder gefotografeerd en heeft de groep achtervolgers er achter geplakt. Het mooie was dat in die tijd de grote renners in tegenstelling tot nu bijna alle wedstrijden reden. "Wie hij als de beste beschouwt?" Eddy Merckx, de beste aller tijden. Een groot kampioen, met veel panache.”

Nog zo'n bijzondere foto. Fausto Coppi op kraamvisite bij de Bobets, na de geboorte van Louisons eerste van twee kinderen. "Alleen in de koers waren het elkaars rivalen

Bakkerszoon Jean Bobet, die nu in Rennes woont, was zelf ooit verdienstelijk wielrenner. “Ik ben ermee begonnen toen ik zeven was. “Zo broertje, ga jij ook fietsen zei Louison, die vijf jaar oud was."

Het kleine broertje werd niet alleen winnaar van wereldkampioenschap voor universiteitsstudenten, in 1949, hij won ook de prestigieuze etappe koers Parijs-Nice, in 1955. Tweekeer reed hij de Ronde van Frankrijk, in 1955, het jaar waarin Louison voor de derde achtereen volgende keer won, en in 1957.

In het museum hangt een fraaie familiefoto: Jean en Louison, in de regenboogtrui van de wereldkampioen, samen op weg in een etappe tijdens de Tour van '55. Beiden als lid van de Franse nationale ploeg. Jean met gewone bril, Louison met zonnebril.

Op relatief jonge leeftijd, hij was 28, stopte Jean met wielrennen. Journalist is hij lange tijd geweest, bij de Franse sportkrant L’Équipeen en chef sport bij Radio Luxemburg. Louison ging langer door. Na een auto-ongeluk waarbij beide broers betrokken waren, in december 1961, besloot Louison te stoppen met wielrennen. Hij was toen 36, en kon terugzien op een van de mooiste carrières in de wielersport. In 1987 overleed Louison Bobet, pas 62 jaar oud.

Hoewel hij die zondagmiddag nog een druk programma heeft, is Jean Bobet zo vriendelijk om mee te lopen naar het kerkhof waar zijn broer begraven ligt, vlakbij het voetbalstadionnetje dat ook al de naam van Louison draagt, een paar honderd meter van het museum vandaan. onderweg informeert hij naar Wim van Est. "Wanneer is die gestorven?" Het doet Jean Bobet plezier om te horen dat van Est nog springlevend is.

In het nog niet voor de helft gevulde kerkje naast de begraafplaats wordt onder meer gebeden "voor hen die het land bewerken", buiten tsjilpen de mussen en knarst het grind onder de schoenen van Jean Bobet. Hij staat stil bij een sober familiegraf , waar behalve Louison, zijn vader (1900-1983) en zijn moeder (1899-1966) rusten. "Hier is het."  Slechts één ding verraadt dat hier een wielrenner ligt begraven. op de granieten grafsteen, vlakbij de gekruisigde Jezus, staat een bordje met de CCR, Cyclo Club de Rennes, de wielerclub waar Louison lid van was.

Jean moet er weer snel vandoor, want de Tour wacht op niemand. Ook niet op de enige broer van Louison Bobet.