Na de zware verkiezingsnederlaag van 1936 – een gevolg van vooral de crisis van het parlementair regime, de groeiende aantrekkingskracht van het Vlaams-nationalisme en het succes van het van de katholieke partij afgescheurde rexisme– werd de partij in 1937 andermaal gereorganiseerd. Onder de benaming Blok der Katholieken van België verenigde zij de Nederlandstalige Katholieke Vlaamsche Volkspartij (KVV) en de Franstalige Parti catholique social (PCS). De leiding van het Blok berustte bij een evenveel Nederlandstalige als Franstalige leden tellend directorium. Naast de standsorganisaties konden individuele leden tot de partij toetreden. In de KVV werd de Federatie van Kringen geweerd en het Algemeen Katholiek Vlaams Burgersverbond als vierde stand erkend; de PCS bleef de Federatie erkennen. De tegenstellingen tussen de standen beletten ook het Blok der Katholieken als een hechte partij naar buiten te treden. Na de Tweede Wereldoorlog werd het Blok opgevolgd door de Christelijke Volkspartij, waarvan de oprichting tijdens de bezetting was voorbereid.