Anneke Blok is de zuster van Johanna ter Steege in Verder dan de maan. Een typerende bijrol voor een karakteractrice die maar geen ster wil worden.

Door Bas Blokker november 2003. Ze is waarschijnlijk te oud om te worden opgenomen in het rijtje Halina Reijn, Kim van Kooten, Rifka Lodeizen. En ze is zeker te jong om te horen in het rijtje Monique van de Ven, René Soutendijk, Linda van Dyck. Zoals je wel goede voetballers hebt die tussen twee gouden generaties in spelen, zo zijn er kennelijk ook filmsterren die net op een verkeerd moment de vitale leeftijd bereiken.

Want er moet toch een reden zijn dat Anneke Blok (44) tot nog toe niet meer dan één echte hoofdrol heeft gekregen in een speelfilm, één in een tv-drama en verder vooral bijrollen, zoals in de film Verder dan de maan die deze week  uitgaat. Aan haar schoonheid kan het niet liggen, ze heeft het scherpe profiel van Paul Newman en een fonkelend-heldere oogopslag. Aan haar acteertalent ligt het ook niet, op toneel, op tv en in films heeft ze bewezen dat zij rollen in alle soorten en maten beheerst, van tierende presidentsvrouw tot een gelaten vrijgezel. Ze kreeg er ook prijzen voor. In 1994 een Theo d’or voor het toneelstuk De Presidentes. In 1989 een Gouden Kalf voor de korte film Uw mening graag van Heddy Honigrnann.

“Ze is te bescheiden” denkt André van Duren, regisseur van Kees de Jongen en van de tv-serie Tijd van Leven (1996), waarin Anneke Blok de hoofdrol speelde. In die rol verouderde ze van een levenslustig meisje dat op Bevrijdingsdag 1941 uitdagend danste Met Amerikaanse soldaten tot een door het leven geslagen 65-jarige. In Tijd van Leven speelde ze samen met veel acteurs en actrices die ze goed kende van toneelgroep De Trust, waar ze onder regisseur Theu Boermans is groot geworden. Opvallend vaak was ze te zien in films waarin een of meer (ex-Trust-acteurs aan haar zijde stonden.

In haar speelfilmdebuut en enige echte hoofdrol, Kracht (van Frouke Fokkema, 1990), gaat ze al grootsteedse vrouw samenleven met boer Theu Boermans en word in de ruige plattelandswereld letterlijk verwoest. Ze weet het en ze accepteert de uiterste consequentie ervan.

Zo is ze op haar best: als ze gedoofd is. Als ze een vrouw speelt die heus wel weet wat een goede keus zou zijn, maar die keus niet kan maken. Ze is vaak een alleenstaande vrouw die, zonder dat het wordt gezegd, een geschiedenis van gemiste kansen met zich mee torst. De artistieke zus Wanda in Zus & Zo (2001). Of de Karin die toevallig de Let Juris en diens zoontje oppikt in De Nieuwe moeder (1996). Zij zoeken een vrouw en moeder en zij wil dat graag zijn, maar haai hele wezen kan zich er niet mee verenigen.

Ze heeft er de stem ook voor, met dat licht oostelijk accent dat vaak voor nuchter doorgaat en waar ze gesprekken in één klap mee kan platslaan, ook als ze het niet zo kwaad bedoelt: "Trouwen? Dat doen toch alleen homo's?" (Zus & Zo). In Verder dan de maan probeert haar drankzuchtige zwager Huub Stapel nog even op haar gemoed te werken om geld te lenen. Een snibbige snerp en hij taait weer af.