* 10.5.1887 Oudshoorn - † 10.8.1966 Kalenberg.

Hij promoveerde op stellingen in de rechten in 1916, was redacteur bij de Nieuwe Rotterdamse Courant en ambtenaar; na 1946 ambteloos. Als dichter behoorde Bloem aanvankelijk bij de kring van De Beweging. Binnen deze groep ontstond een felle discussie over de 'bezielde' retoriek. In de poëzie van zijn eerste bundel, Het verlangen (1921), zijn de sporen hiervan te bemerken. Toch wordt Bloem beschouwd als een 'modern' dichter door enerzijds de thematiek van de onontkoombaarheid van het menselijk lot en de uiteindelijke berusting daarin, anderzijds door de sterke versobering van het taalgebruik in zijn later werk. Hierdoor werd hij ook door de Forum-generatie geaccepteerd. Zijn in omvang kleine oeuvre werd zowel met de P.C. Hooftprijs (1953) als met de Prijs der Ned. Letteren (1965) onderscheiden.

Uitgave: Verzamelde gedichten (1947; definitieve uitgave 1965), Verzamelde beschouwingen (1950).

LITT.: Bloem, Terugblik op de afgelegde weg (1954); J. Gresshoff, Voliêre (1956); W. Diemer, Bronnenboekje (1959); S. Vestdijk, Voor en na de explosie (1960); H.A. Gomperts, De geheime tuin (1963); M.J.G. de Jong,

Twintig poëziekritieken (1966); K. Fens Loodlijnen (1967).