* Ludwigshafen am Rhein 8.7.1885

In 1935 emigreerde hij (uit nazi-Duitsland) in 1935 naar de Verenigde Staten.

In 1949 werd hij hoogleraar te Leipzig (na weigering van een leerstoel in het West-Duitse Frankfort aan de Main). In 1957 werd hij beschuldigd van revisionisme en verkreeg hij een gedwongen emeritaat. In 1961 werd hij gasthoogleraar in het West-Duitse Tübingen.

Blochs filosofie staat in het teken van de hoop, onder welk universeel principe Bloch de filosofische traditie benadert: de utopie Van een betere samenleving is drijvende kracht van o.a. het materialistische deel van de aristotelische traditie, van de joods-christelijke eschatologie en van De marxistische maatschappijtheorie. (Bloch sluit sterk aan bij de jonge K. Marx).

De filosofische reflectie heeft tot taak de mogelijkheden die in de bestaande wereld liggen besloten te doen begrijpen (docta spes). Bloch heeft o.a. grote invloed gehad op moderne theologen.

Werken: Vom Geist der Utopie (1918; 2^de versie 1923), Thomas Munzer als Theologe der Revolution, (1922), Erbschaft dieser Zeit (1935). Das Prinzip Hoffnung (3 dln. 1954-59), Blochs hoofdwerk), Naturrecht und menschliche Würde (1961), Verfremdungen (2 dln. 1962-64), Tübinger Einleitung in die Philosophie (2 dln. (1963.-64); vermeerderde dr. 1970), Atheismus im Christentum. Zur Religion des Exodus und des Reichs (1968).

Uitgave: Verzamelde werken (1959  vlg. tot 1971, 13 dln verschenen),

LITT. Festschrift E. Bloch zum 70.Geburtstag (uitgegeven door R.O. Gropp, 1955); M. Walsec e.a., Über E. Bloch, (1968); A. Jäger, Reich ohne Gott. Zur Eschatologie E. Blochs (1969).