In 1968 opgerichte Brusselse fractie van de PVV. In de periode 1964-1966 nam het merendeel in de Brusselse liberalen een anti-Vlaams standpunt in. Zij wilden een ‘oasis francophone', 'La liberté du pêre de famille', en 'l'extension de l'agglomêration bruxelloise'. In 1967 nam de leiding van de Brusselse federatie van de PVV vóór de gemeenteraadsverkiezingen tegen de dreiging van het FDF steeds extremere standpunten in,

De oproep van de federale voorzitter Demuyter voor een gemeenschappelijk Brussels politiek front was voor de Vlamingen onaanvaardbaar. Met het oog op de parlementsverkiezingen van 30.3.1968 begonnen een gemeenschappelijke actie te voeren voor betere plaatsen voor de Vlamingen bij de opstelling van de kandidatenlijst in de Brusselse PVV-federatie. Na de verkiezingen besloot de Brusselse IVV een nog duidelijker francofone koers te volgen. Toen de PVV met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 weigerde deel te nemen aan de regering, accepteerden de Vlamingen dit niet. De Vlaamse parlementsleden van de Brusselse PVV namen in dezen een eigen, gematigd standpunt in. Toen dit op de federale raad van 14.5.1968 zonder enige discussie werd verworpen, verlieten de Vlamingen de zaal.

Op 24 mei vergaderden alle Vlaamse PVV-afdelingen van het kiesarrondisse-ment Brussel afzonderlijk en besloten tot de oprichting van het Verbond der Vlaamse PVV-afdelingen voot het Kiesarrondissement Brussel of de Blauwe Leeuwen. Dit betekende echter geen definitieve breuk met de Brusselse PVV-federatie. Men wilde door een doorge-voerde actie binnen de Brusselse arrondissementsfederatie tot aanvaardbare verhoudingen tussen Nederlandstaligen en Franstaligen komen. Men eiste een redelijke vertegenwoordiging en stemming met een bijzondere meerderheid in taal- en gemeenschapsaangelegenheden. Men vroeg ook een betere samenstelling van de kandidatenlijsten en een betere verdeling van de ambten. Ten slotte wenste men een tweetalige voorzitter en vertegenwoordiging op nationaal vlak.