Hij zou onder keizer Licinius in 316 gemarteld zou zijn.

In de oosterse kerk wordt hij sinds de 6^de eeuw en in de westerse sinds de 9^de  eeuw beschouwd als de beschermheilige tegen keelpijn, omdat hij tijdens zijn leven een jongen die een visgraat in zijn keel had, van de verstikkingsdood zou hebben gered.

Het gebruik van de jaarlijkse Blasiuszegen (aanvankelijk op 15, later op 3 februari) ontstond na 1600. De zegen is bedoeld ter voorkoming van keelziekten; hij wordt gegeven met twee gewijde kaarsen, die in de vorm van een Andreaskruis onder de kin worden gehouden.

In de folklore spelen zijn patroonschap (behalve tegen keelziekten ook tegen blaarziekten, blaren, maagpijn, veeziekten, enz.) en zijn feestdag een grote rol. In de late middeleeuwen werd hij onder de veertien noodhelpers opgenomen. Feestdag: 11 februari (in het Oosten); 3 februari (in het Westen).