* Napels 4.11.1797 – † Cernobbio 15.1.1878

Als beroemd ballettheoreticus en -pedagoog leidde hij de grote Italiaanse danseressen uit zijn periode op

Hij werd als leerling van J. Dauberval eerst gevormd door de theorieën van J.G. Noverre; als solist aan La Scala te Milaan (vanaf 1817) was balletmeester S. Viganò zijn leermeester.  In 1837 moest hij door een blessure het dansen opgeven en werd toen aangesteld als directeur van de Keizerlijke Dansacademie aan La Scala, terwijl hij werkzaam bleef als choreograaf (zie choreografie). Van zijn balletten is niets overgebleven, maar vele generaties van dansers en pedagogen zijn opgeleid volgens zijn theorieën over de academische dans en zijn codificering van de techniek; met name The code of Terpsichore (1830) is, vooral in Rusland, hét standaardwerk geworden, als illustratie van Blasis’ puristische opvattingen over de principes van de academische danstechniek die nog steeds gelden. Hierbij was hij de uitvinder van de attitude (positie waarbij één been achterwaarts geheven is met een gebogen knie).

Van 1837-61 was hij directeur van de academie voor dans en pantomime te Milaan. Daarna was hij tot 1864 verbonden aan het Bolsjoi Theater te Moskou en werd later tot eerste directeur van de daaraan verbonden school benoemd.

WERK: (o.a.): Traîté élémentaire, théorique et pratique de l'art de la danse (1820; Am. vert.: An elementary treatise upon the theory and practice of the art of dancing, 1944); Notes upon dancing (1847); L’uomo fisico, intellettuale e morale (1857).