De vrouw achter Sonja Barend

Als ik er aan denk hoeveel geld ik ben misgelopen. Wat ik had kunnen verdienen als ik het slimmer had aangepakt, als ik niet in vaste dienst van de VARA …….

Ellen Blazer, bedenkster van klassiekers als “Twee voor Twaalf”, “Per seconde wijzer” en natuurlijk “Sonja Barend”, weet wat ze allemaal is misgelopen. Maar als zij dit jaar definitief stopt met haar werk bij de omroep, ziet ze niet om met wrok. “Ik ben altijd in vaste dienst geweest en dat is niet zo verstandig geweest, er is mij veel geld ontgaan. Voor het programma van SONJA BAREND werd ik jaren geleden (we zitten nu in het 19^de seizoen) gevraagd om voor haar een nieuw programma te bedenken. Dat werd “Sonja’s Goed Nieuws Show” en die sloeg meteen aan.

Sonja heeft wel eens gezegd dat zij stopt als ik stop. Maar ja, dat kan niet, Sonja is jonger dan ik en er moet brood op de plank komen. De kijkcijfers zijn nu minder dan vroeger en in linkse kringen is het niet meer ‘done’ om Sonja goed te vinden. Dat komt ook omdat er nu zoveel programma’s zijn die er op lijken. Toch weet Ellen Blazer als geen ander dat Sonja niet drijft op haar routine. “Ze is nog voor elke uitzending onzeker. Vaak zegt ze vlak voordat ze opgaat ‘Moet het echt?‘  Dan knik ik ja. Vlak voor ze echt gaat, kijkt ze nog even naar de redactie en die knikt dan bemoedigend. Dan surft ze pas op te gaan. Kritiek trekt Sonja zich ook nog altijd aan. Onlangs was ze wat down en ze ging wat fietsen met haar man.

Ze kwam terecht op de ‘Albert Cuyp markt in Amsterdam. Door daar overheen te lopen voelde ze zich meteen beter. Ze belde mij op om me dat te vertellen. Want dan merkt ze dat ze van de mensen is. Ze wordt er vrolijk van als de mensen roepen: ‘Hé, Sonja!  Mensen sluiten haar in haar hart. Het volk omarmt haar.

Sonja en ik zijn allebei door de commerciële stations gevraagd om daar te komen werken, maar we hebben nee gezegd. Wel hebben wij serieus hun aanbiedingen bekeken, want je wilt weten waarop je ‘nee’ zegt…. Maar de verbondenheid met elkaar en met de VARA, vertelt Ellen Blazer: ‘Sonja zei een tegen mij: ‘Kijk in de kantine kom ik Marcel van Dam, die bullebak wel eens tegen, en die knijp me zo nu en dan in mijn schouder en kijkt me aan …. En dat is het meest aanhankelijke day je van hem kunt hebben.’ Dat bedoel ik met verbondenheid…

Voor Ellen Blazer ziet het leven er straks anders uit, maar niet minder vol. Ze zegt: ‘Ik kom straks eindelijk toe aan al die boeken die ik al zolang had willen lezen. Daar had ik nooit tijd voor.”