Adelijke partij in Vlaanderen die de concurrerende fractie, de Ingerkins, gedurende de 12^de en 13^de eeuw op leven en dood bestreed.

De Blauwvoeten (Bluvotins; Fluvipèdes), die hun naam aan het geslacht Blauwvoet (Blavot) ontleenden, hadden Veurne Ambacht als centrum; van daar strekte hun activiteit zich langs de kuststreken uit. Het gebied van hun tegenstanders, de Ingerkins (Ingrekins; Ysengrini) lag meer landinwaarts in de omstreken van leper en Rijsel. Recent onderzoek heeft de mogelijkheid naar voren gebracht dat de Blauwvoeten wellicht hun oorsprong vonden in nakomelingen van een lid van het geslacht van Eine, uit diens echtverbintenis met een vrouw uit het machtige geslacht der Erembalden, die enige tijd het Brugse burggraafschap in handen hadden. Een zich te weer stellen tegen de sterk toenemende druk van de grafelijke macht was stellig niet vreemd aan de moeilijkheden die zich reeds onder Filips van de Elzas openbaarden. De strijd laaide herhaaldelijk op, met wisselend succes voor beide partijen, en leidde meermalen tot bloedige botsingen. Als belangrijke leiders der Blauwvoeten worden genoemd de ridders Herebrecht van Wulveringem en Walter van Hondschoote.

De Blauwvoeten schaarden zich in 1213 bij de legers van Ferdinand van Portugal, toen deze tegen de Franse koning Filips in Augustus optrok; laatstgenoemde bracht zijn tegenstanders echter een jaar later bij Bouvines een verpletterende nederlaag toe. Het gelukte de abt van Vicoigne ten slotte de strijdende partijen onder de kruisbanier bijeen te brengen (ca. 1227).