* Opdorp 20.6.1894 – † Mariakerke, bij Gent 29.9.1964

Hij studeerde Germaanse filologie aan de universiteit te Gent (1912–1914) en promoveerde in 1919 te Brussel op Het Opdorpsch dialect. Sedert 1930 was hij hoogleraar, van 1945 tot 1947 rector van de universiteit te Gent. Hij was ook minister van Openbaar Onderwijs (1939) en onderscheidde zich door belangrijke initiatieven op wetenschappelijk, cultureel en sociaal gebied.

Als zijn levenswerk geldt de reeks Nederlandsche dialectatlassen, gebaseerd op materiaal dat tijdens mondelinge enquêtes ter plaatse werd verzameld. Het eerste deel, de Dialectatlas van Klein-Brabant, verscheen in 1925 (21952). Daarop volgden tot dusver veertien andere delen, het laatst de Dialectatlas van Gelderland en Zuid-Overijssel (1973; onder leiding van W. Pée). In zijn streven naar culturele eenmaking van Zuid en Noord schreef Blancquaert o.m. nog een Praktische uitspraakleer van de Nederlandsche taal (1934, 81969), die veel heeft bijgedragen tot de bevordering van het Algemeen Nederlands in België

LITT.: Alburn E. Blancquaert (1958; met briobibliografie van W. Pée).