Het succes van de tweede feministische golf in de Verenigde Staten en veel Europese landen kan mede verklaard worden doordat er al een soort voedingsbodem bestond voor feministische ideeën. In Frankrijk, de Duitse Bondsrepubliek, Groot-Brittannië en Nederland gaf de maatschappelijke vernieuwingsbeweging van de jaren zestig een belangrijke impuls aan het nieuwe feminisme. Veel vrouwen ontdekten dat niet alleen hun sociale klasse, leeftijd of status hen uitsloten van politieke en maatschappelijke machtsposities, maar ook hun geslacht, bijv. binnen de Civil Rights Movement. Veel – blanke – vrouwen werden er via deze beweging mee geconfronteerd dat ook zij het slachtoffer van discriminatie waren, op grond van hun sekse. Voor zwarte vrouwen lag de kwestie complexer, omdat zij zich in eerste instantie vooral identificeerden met de strijd tegen rassendiscriminatie. Blanke vrouwen werden, evenals blanke mannen, door zwarte vrouwen in de eerste plaats als onderdrukkers gezien.

Zij richtten daarom eigen organisaties op, de Black Women Organized for Action (1973) en de National Black Women Feminist Organization (1973).

De Amerikaanse vrouwenbeweging moet deels ook gezien worden als een uitvloeisel van verschillende, vaak informele politieke en sociale netwerken van de jaren zestig. De belangrijkste feministische organisatie, de National Organisation for Women (NOW), die in 1966 door o.a. Betty Friedan werd opgericht, is hiervan een voorbeeld. NOW en de National Women's Political Caucus (NWPC) hebben zich vooral op blanke vrouwen en vrouwen uit de middenklassen gericht.

Hoogtepunt van de tweede golf in de Verenigde Staten was de strijd voor het Equal Rights Amendment.

Ook in andere landen sloeg de beweging voor vrouwenrechten over, ook in Nederland onder andere ‘dolle mina beweging.