Het gebeurt niet vaak, dat oud-hoofdcommissaris Jan Blaauw sprakeloos is. Maar na de mededeling, dat hij tweede is geworden in de verkiezing Rotterdammer van de Eeuw is het doodstil aan de andere kant van de lijn. "Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht," stamelt hij vervolgens, om de draad wel gelijk weer op te pakken. "En dat voor een allochtoon, afkomstig uit de volksrepubliek Drenthe! Ik ben trots, maar vooral zeer onder de indruk."

Blaauw werkte van 1950 tot 1988 bij de Rotterdamse politie. Kwam binnen als een 'ietwat eigengereid' aspirant je maar was zó ambitieus dat hij uiteindelijk afscheid nam als hoofdcommissaris en plaatsvervangend korpschef. "En dan te bedenken dat ik met tegenzin naar Rotterdam kwam," zegt hij nu. "Ik wilde bij de rijkspolitie, net als mijn vader. Maar daar was een vacaturestop."

De jonge Jan Blaauw kon kiezen: Amsterdam of Rotterdam. "En toen mijn vader zeer stellig zei, dat ik nooit van mijn leven voor Amsterdam moest kiezen, was het wel duidelijk. Eerst dacht ik nog, zo'n grote stad, allemaal zo saai.  Maar daar kwam ik wel van terug. Ik merkte dat Rotterdam elke dagweer anders was, en vooral heel boeiend. Na vijf jaar stond mijn besluit wel vast. Ik zou nooit meer uit Rotterdam vertrekken. Ik voelde me Rotterdammer, en dat is altijd zo gebleven." Maar dat hij van de honderd genomineerde Rotterdammers van de Eeuw als tweede uit de bus zou komen, nee, dat had zelfs de wat ijdele Jan Blaauw nooit durven dromen. "En ik bedenk mij nu ook, dat mijn vrouw ontzettend trots zou zijn geweest op dit resultaat. Zij overleed vier jaar geleden, ik leerde haar kennen toen ik net een half jaartje in Rotterdam werkte. Ze was een geboren en getogen Spangense, en ze heeft mij al die jaren door dik en dun gesteund. Echt, ze zou ontzettend trots op mij zijn geweest." "Ik moet zeggen dat ik het al een hele eer vond dat ik bij de honderd genomineerde stond," vervolgt de oud diender. "Toen ik het Rotterdams Dagblad opensloeg en die pagina's met al die foto's van prominenten zag, dacht ik al: verrek, daar sta ik ook bij. En ik moet eerlijk bekennen dat ik mij wel thuis voel in dat illustere gezelschap." 

"Ik zie het wel als een erkenning voor wat ik in die veertig jaar bij de politie heb gedaan. Natuurlijk heb ik in die tijd mijn ideeën rijkelijk geëtaleerd, en stak ik mijn mening niet onder stoelen of banken. Maar dat deed ik niet voor niets. Ik vind dat iedereen het recht heeft om te weten hoe de politie denkt en waar ze voor staat. Mijn inzet was altijd duidelijkheid, orde en rust. En kennelijk heeft de Rotterdammer daar wel I waardering voor gehad." ! Natuurlijk kreeg de politieman Jan Blaauw vooral bekendheid als 'superspeurder'. Maar naar buiten toe wist hij toch ook altijd wel met sappige uitspraken de aandacht op zich te vestigen. Een voorbeeld: toen voetbalvandalen weer eens huis hadden gehouden in Rotterdam reageerde Blaauw woedend. "Het wordt tijd dat die lui worden opgeborgen in een werkkamp," klonk het.

Een storm van kritiek was het gevolg. Maar dat liet de toenmalige hoofdcom- missaris koud. Sterker nog, Blaauw vond het wel mooi en pareerde de boos-heid met de letterlijke tekst: "Oké, als mensen zoveel bezwaar hebben tegen het woord werkkamp, noem het dan van mijn part maar een 'inspannings- en opvangcentrum voor stenenverplaatsende voetbalsupporters' ."

Toen Jan Blaauw in 1988 afscheid nam van het Rotterdamse korps legde hij zich volledig toe op zijn tweede hobby: het schrijven van boeken. Het laatste exemplaar gaat over de geruchtmakende moord op Christel Ambrosius, beter bekend als de Puttense moord.

Op verzoek van Peter R. de Vries dook Blaauw in het dossier om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat de twee veroordeelden volkomen onschuldig in de cel zitten. De grootste justitiële blunder van deze eeuw, zo omschreef hij de zaak.

Jan Blaauw, tweede bij de verkiezing Rotterdammer van de eeuw. Een titel, waar hij oprecht trots op is. "En het leuke is," besluit hij, "dat mijn kleinkind van nu 3 jaar daar in de komende eeuw nog lang trots op kan zijn. Want ik weet zeker dat hij menigmaal zal roepen dat Opa Blaauw toch maar zo ver is gekomen'. En verdomd, dan heeft hij nog gelijk ook."