Persoon uit een tv serie waarvan de vierde en laatste aflevering wel het beste was, maar ook het moeilijkst om te maken. Niet alleen Rowan Atkinson, maar ook zijn belangrijkste medespelers gingen zich nu tot in de kleinste details met het script bemoeien, aldus Bruce Dessau in zijn Atkinson-biografie Bean there done that - ze wisten dat dit het slot zou worden en dat mocht niet anders dan briljant zijn. Dat was het ook. Ditmaal reïncarneerde Edmond Blackadder in een kapitein in het Engelse leger, dat anno 1917 is vastgelopen in de loopgraven van WO 1. Een grimmig decor dat de serie voor het eerst ook een beklemmende ondertoon gaf.

Maar voorop stond vanzelfsprekend de gekte. Alle helden van Blackadder goes forth waren oudgedienden: Tony Robinson als Baldrick op zijn groezeligst, Stephen Fry als de pompeuze generaal-met-koudwatervrees Melchett, Hugh Laurie als de leeghoofdige luitenant George Colthorst St Barleigh en Tim Mclnnery als Captain Darling, een enigszins op Rick van der Ploeg gelijkende kop van Jut. En boven iedereen uit torende als altijd Captain Blackadder die keek alsof hij poep rook, maar die misschien dan ook de enige was met enig vermoeden van het lot dat hen allen te wachten stond. Dat weerhield hem echter niet van de meest uitzinnige metaforen, met Baldrick als dichtstbijzijnd doelwit. Bijvoorbeeld als het brave hulpje probeert de stemming wat op te vrolijken met een mislukte Chaplin-imitatie: "You 're the worst entertainer since St Paul the Evangelist toured Palestine with his trampoline act."

De laatste scène van de allerlaatste aflevering, voor het eerst uitgezonden op 2 november 1989, kwam toch nog als een schok. Niet langer konden Blackadder en de zijnen het moment uitstellen waarop ze uit de loopgraven naar boven moesten komen om het slagveld te betreden. Het was gekkenwerk, dat besefte Blackadder maar al te goed, maar hij was hier nu eenmaal omringd door gekken. Eén meer of minder zou niemand opvallen. Met een eenvoudig "good luck, everyone" stuurde hij zijn mannen de strijd in. Machinevuur Een paar seconden stilte. Een veld vol papavers. Einde.