* 7.2.1946, Buenos Aires, Argentina

Hector Babenco became Brazil's leading post-cinema nôvo director in the 1970s and an acclaimed Hollywood director in the 80s. All his films deal with social issues, and are best seen as personal and subjective accounts of "marginalized" people—the homeless, prostitutes, political prisoners, homosexuals. Born to poor Russian and Polish Jewish immigrant parents, Babenco was 18 when he left Argentina on a "divine mission," inspired by Beat and existential writers, to "know the world." For seven years he traveled throughout Africa, Europe and the Americas, working at odd jobs. In Spain and Italy he pursued his interest in film, working as an extra in spaghetti westerns. 

In 1971 Babenco emigrated to Brazil to make films. Having grown up watching Hollywood and European films with subtitles, he was impressed by the new, indigenous Brazilian cinema. The year he arrived, however, Brazil's rightist military regime instituted strict censorship, forcing most cinema nôvo directors into exile. Babenco, who had never formally studied cinema, spent the next four years filming documentaries, shorts and commercials while he worked on his first feature, KING OF THE NIGHT (1975).

His next film, LÚCIO FLÁVIO (1978), made at the height of political repression in Brazil, depicted the life and death of a real-life thief/folk hero who had threatened to expose the police death squads. Although Babenco used dream sequences and attached a disclaimer to the film in order to appease the censors, he was the target of death threats and his house in São Paulo was machine-gunned. In addition, the prisoner who had killed the real Lúcio Flávio for the police was himself murdered on the eve of the film's opening. Despite these intimidations, LÚCIO FLÁVIO became Brazil's fourth-highest grossing feature, reviving the fortunes of the Brazilian film industry and picking up both the New York and the Los Angeles film critics' Award for best foreign film. Babenco became disillisioned, however, when he realized that the film had brought no concrete political changes.

Babenco's first international success was PIXOTE (1981), about the plight of Brazil's three million abandoned children. The director originally intended to film a documentary, and had completed 200 hours of interviews with children in reformatories. When he was refused further access, however, he turned to the streets and hired slum children to portray themselves. The result, although scripted, displays a documentary-like attention to detail and perspective. Rather than having the children read lines, Babenco built scenes around improvisation workshops that allowed them to contribute their own experiences to the picture. 

Babenco's next two projects were English-language films. With KISS OF THE SPIDER WOMAN (1985), he had difficulty finding American investors and was forced to defer salaries for himself and the lead actors.

Its success (star William Hurt won an Oscar for his performance) ensured major Hollywood studio support for IRONWEED (1987). Ironically, Babenco's experience in the US convinced him that Brazilian political censorship offered greater artistic freedom than Hollywood's economic censorship and studio bureaucracy.

Filmography Hector Babenco

1975   KING OF THE NIGHT                    director

1978   LÚCIO FLÁVIO                            director

1981   PIXOTE                                     director, screenwriter

1985   KISS OF THE SPIDER WOMAN        director

1985   KISS OF THE SPIDER WOMAN BEIJO DA A MULHER ARANHA

Acteurs: William Hurt (Links)  Raul Julia, Sonia Braga, José Lewgoy, Milton Concalves .

Scenario: Leonard Schrader naar de roman van Manuel Puig

Camera: Rodolfo Sanchez, Muziek: John Neschling

De muur van de gevangenis is vervuild, wasknijpers aan een kale lijn. Buiten beeld klinkt de stem van een man, sonoor, traag. Hij vertelt over Leni, de mooiste vrouw van de wereld. Zij slaapt in een bed met satijnen lakens en de zachtste kussens denkbaar. Ze omringt zich met luxe en weelde, als het schuim van het bad haar lichaam koestert.

De man die deze woorden van verlangen spreekt heet Luis Molina. Hij bevindt zich in een Zuid-Amerikaanse gevangenis wegens ontucht met jongens.

De beeldtaal van de prachtige film Kiss of the Spider Woman (1985) is er een van vervuiling tegenover schoonheid. Hector Babenco regisseerde de film, gebaseerd op de roman van Manuel Puig. Tegenover Molina staat de antifascistische strijder Valentin Arregui. De twee mannen, komen geleidelijk in elkaars bekoring.

De ontberingen inde cel, de gruwelljke folteringen die uitsluitend Arregui moet ondergaan acheppen een band. Dat de kus die Molina uiteindelijk aan zijn lotgenoot geeft een judaskus blijkt te zijn,. is een van de onthutsende verrassingen van de film.

William Hurt speelt Molina met androgyne verfijning; ongrijpbaar is hij met zijn lange haren en sensuele mond. Raul Julia in de rol van Arregui is de mannelijke krachtbron in de film, de strijder die vecht tegen onrecht. Molina raakt heftig opgewonden van Hollywoodfilms met nazi-Jongens erin Dit weer tot woede van Arregui. Toch geldt Molina's fascinatie de actrice Leni. De vrouw met groene ogen, klassiek gezicht. Sonia Braga speelt haar in de Hollywood-beelden die we tijdens de film zien; het effect van het Droste-cacaobusje.

Maar zij is ook de gedroomde vrouw van Arregui. Terwijl hij, na heftige martelingen, een injectie met morfine krijgt toegediend droomt hij weg (een mooie metafoor voor sterven) en komt terecht op het eiland waar een wondermooie vrouw leeft. Ze is gevangen in haar eigen web, ze heet de Spinnevrouw.

Het aangrijpendst van de film is het plotse verraad dat Molina pleegt. Het lijkt vriendschap tussen de celgenoten, totdat blijkt dat Molina aan Arregui bekentenissen probeert te ontlokken. Dat mislukt. De sympathie tussen de gevangenen leidt zelfs tot fysieke liefde. Na de liefdesnacht wordt Luis vrijgelaten. Hij heeft aan Valentin beloofd om een kameraad een boodschap over te brengen, maar wordt door de geheime politie geschaduwd. Bij het overbrengen van de boodschap wordt hij neergeschoten en in een auto gesleurd. Aan het slot kiest Molina toch voor Arregui, totdat hij door Arregui's bende wordt geliquideerd. Die zien in hem de verrader. Vriendschap en verraad: zeldzaam wegens dicht bij elkaar liggen die twee.

1987   BESAME MUCHO                                   producer

1987   IRONWEED                                           director

1991   AT PLAY IN THE FIELDS OF THE LORD      screenplay