Leuk, hè,' grijnst Appie Baantjer, terwijl hij één voor één de vertalingen van zijn boeken van de plank pakt. Achtereenvolgens toont hij de Engelse, Duitse, Chinese, Franse, Russische en Poolse uitvoeringen van de avonturen van De Cock en Vledder. 'Binnenkort zal er ook een vertaling in Estland op de markt verschijnen. Er is door diverse landen interesse getoond in de televisieserie. Geweldig, hè!'

Bent u rijk geworden van het schrijven?

'Ik mag niet mopperen. Jaarlijks gaan er zo'n 285.000 boeken van mij over de toonbank. Ik ben een van de weinige schrijvers in dit land die dat kunnen zeggen. Maar die vertalingen zie ik slechts als een noviteit. Van het werk dat in het Russisch is vertaald heb ik bijvoorbeeld nooit een stuiver gezien; ik lig er niet wakker van.'

In welk jaar werd De Cock geboren'?

'In 1964. Daarvoor schreef ik ook al, onder andere voor de Bloedspat pockets, maar de eerste echte De Cock dateert van dat jaar.'

Het succes kwam al snel?

'Dat mag je wel zeggen. In het tweede jaar kreeg ik een telefoontje van de uitgever die zei: koop maar wat leuks voor je vrouw, want er zijn maar liefst 40.000 exemplaren van je boek verkocht. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt.'

Was dat succes geen aanleiding om te vertrekken bij de

'Dat heb ik zelfs nooit overwogen. Ik heb daar altijd met zo veel plezier gewerkt dat de gedachte om te stoppen zelfs niet bij me opkwam. Op mijn zestigste ben ik met pensioen gegaan, maar ik voel me nog altijd meer politieagent dan schrijver.'

Heeft het schrijven consequenties gehad voor uw werk als rechercheur?

'Het heeft me met name in financiële zin onafhankelijk gemaakt. Tijdens die jaren in de Warmoesstraat heb ik nogal wat collega's zien doordraaien. Of ze vielen voor een hoertje, of ze konden niet aan de verleiding weerstaan om hier en daar wat centen aan te nemen, maar ik had genoeg aan mijn schrijverij.

Is er in de loop der jaren Iets veranderd In uw manier van schrijven?

Absoluut. Tijdens die beginjaren had ik een gedrevenheid om mensen iets te vertellen, ze iets te leren. Gaandeweg is dat gesleten, en nu wil ik de mensen alleen maar vermaken. Dat oppassende vingertje is er niet meer.

Die bezieling van weleer wordt overigens opgevangen door routine. Ik heb me een aantal foefjes eigen gemaakt.' Veel van uw oud-collega's hebben tevergeefs geprobeerd om een graantje mee te pikken van uw succes door ook een boek te schrijven. Hoe komt het dat zij veel minder succes hebben?

'Het is vaak gortdroog. Veel agenten schrijven te getrouw aan de realiteit en te gedetailleerd. Het probleem is dat ze hun fantasie te weinig gebruiken. Dan ontbreekt er iets.'

Hoe komt dat? 'Tijdens mijn jaren bij de politie was ik altijd geïnteresseerd in het motief achter een misdrijf. Kijk, er zijn duizenden dieven. En een dief is natuurlijk een dief, maar toch zijn ze alle duizend anders. Ik wil weten wat dat ene individu tot zijn daad heeft gedreven, terwijl mijn collega's doorgaans slechts de bewijslast rond proberen te krijgen.'

U bent inmiddels 74, overweegt u wel eens om De Cock te laten overlijden? Een afscheid zoals Conan Doyle dat aanvankelijk had genomen van Sherlock Holmes?

‘Ach, ik vind het nog steeds leuk om te doen. Jaarlijks schrijf ik twee boekjes. Eentje verschijnt er voor het vakantieseizoen en het andere voor de feestdagen. Meer wil ik ook niet. Een beslissing om te stoppen neem je ook niet zo gemakkelijk, als je je realiseert dat er veel mensen van mijn werk kunnen eten.'

Maar uw vrouw... 'Die weet dat ik rusteloos word als ik niets om handen heb. Bovendien is zij verknocht aan dit huis waardoor we bijvoorbeeld ook nooit met vakantie gaan.'

Nóóit? 'O, al jaren niet. In de jaren '50 gingen we soms naar Italië op vakantie. Toen was er nog geen sprake van massatoerisme, maar op een gegeven moment werden wij beiden honkvast.'

Maar u schrijft toch niet alleen om de tijd te doden?

'Nee, zo is het ook weer niet. Dankzij de avonturen van De Cock leid ik een spannend dubbelleven, want vergeet niet: ik bén De Cock. Alles wat hij zegt komt uit mij voort. Vreemd genoeg is Baantjer de afgelopen jaren meer naar De Cock toegegroeid dan andersom.'

Naast de boeken schrijft u ook columns voor een regionale krant, is dat allemaal wel op te brengen?

'Het houdt me geestelijk fit. Om die columns te kunnen schrijven moet ik bijblijven. Elke dag lees ik drie dagbladen en ik ben geabonneerd op twaalf tijdschriften. Ik zie het als hersengymnastiek. Voor wat betreft mijn lichamelijke conditie: elke ochtend loop ik vijf kwartier met mijn hond rond het IJsselmeer. Het enige dat ik niet meer doe zijn lezingen, omdat ik dat te tijdrovend vond.'

Wat nu als iemand zou opmerken dat de kwaliteit van de boeken minder wordt?

'Dan stop ik er direct mee. Maar wie moet dat zeggen? Mijn uitgever is in dat opzicht geen objectieve graadmeter, want die vreest natuurlijk de mogelijke consequenties en mijn vrouw bemoeit zich niet daadwerkelijk met mijn werk. De enige op wie ik mijn nieuwe boeken uittestte, was mijn moeder. Als zij het manuscript las, schonk ik haar een kopje thee in. Werd die thee koud, dan was het boek goed. Maar als ze halverwege het lezen met mijn vrouw een babbeltje begon over een naaipatroon, dan wist ik dat het fout zat en haastte ik mij om de bladzijde te noteren waar ze opgehouden was. Maar mijn moeder is vorig jaar op 92-jarige leeftijd overleden.'

Wat is het succes van De Cock?

'Wie zal het zeggen? Ik sta er zelf nog steeds van te kijken. De Cock kun je nauwelijks een held noemen; er wordt in mijn boeken niet geschoten. Dus ik zou het werkelijk niet weten. Wel probeer ik tijdens de eerste vier pagina's zoveel vragen op te roepen dat de lezer eenvoudigweg verder moet lezen. En dan is het zaak om die spanning vast te houden. Elk hoofdstuk eindig ik dan ook met een intrigerende vraag.'

Precies zoals bij een soap? 'Daar kijk ik nooit naar, de laatste soap die ik heb gezien was Peyton Place, maar ik kan me  er inderdaad wel iets bij voorstellen.

De werkelijkheid van uw politietijd is inmiddels achterhaald door een andere, hardere, realiteit. Levert dat geen kritiek op van politiemensen?

'Integendeel, mijn grootste fans zitten bij de politie.'

Bent u jaloers op hen. Of. wel: Zou u vandaag de dag nog steeds bij de politie willen werken?

'Nee. In mijn jaren was het heel wat als je rechercheur was. Dan was je echt iemand, had je een aureool van onschendbaarheid om je heen en volledige vrijheid van handelen. Nu is dat allemaal veel strakker georganiseerd.'

U bent een gelukkig man, heeft u eigenlijk wel angsten?

'De angst voor de dood. , Hoezo?

'Niet op de manier dat ik bang ben om te sterven, maar dat ik, een bijna voltooid boek niet kan afronden. Als ik nog zo'n dertig pagina's moet typen dan heb ik uiteraard een idee hoe het afloopt en dan vrees ik telkens weer dat ik overlijd. Dat ik doodga voordat ik de plot heb kunnen vertellen.'

En als dat boek eindelijk af is? .

'Dan kan ik, het bij wijze van spreken geen uur langer meer in huis hebben. Ik lees het ook nooit terug, want voordat je er erg in hebt ga je weer hele stukken zitten herschrijven.'

 Bent u dankbaar voor het succes?

‘Ja, er werd mij onlangs gevraagd met wie ik na de dood een gesprek zou willen hebben. Ik zei toen met Job, uit de bijbel. Wat die man allemaal voor ellende heeft moeten doorstaan, ongelooflijk Bij mij is altijd alles van een leien dakje gegaan. Maar ik hoef tegen niemand dank je wel te zeggen. want ik heb nooit een kruiwagen gehad' .

De president van de rechtbank wordt vermist. Justitie is in last. En rechercheur De Cock van Bureau Warmoesstraat mag de zaak oplossen.

Het onderzoek leidt hem en Vledder naar Gent, de schijnbaar zo gemoedelijke stad aan de Leie. De misdaad tiert er echter even welig als op de Amsterdamse Wallen.