Werken:

De weg van de jonge wolf

Ingrid Baal behoort tot het  tegenwoordig veel voor-komende type van de rijpe debutant. Zij ging niet over één nacht ijs. Vijf  jaar geleden zo vertelde zij Ischa Meijer in Het Parool, besloot zij full-time schrijfster te worden, maar vanaf haar dertiende  schrijft ze al.

Uit 'honderden aanzetten tot verhalen' maakte ze voor haar  debuut, De weg van de jonge wolf, een keuze. Haar officië start, door haarzelf als een explosie om-schreven, kun je na zoveel  voorbereiding niet anders dan bescheiden noemen: een novelle van ruim  honderd niet al te dicht bedrukte bladzijden.

Maar het is wel sensitief,  afgewogen en geconcen-treeerd proza. Je moet er het hoofd goed bijhouden, anders mis je zo een gedachten-sprong. Ingrid Baal vertelt,  hoezeer haar debuut ook geïnspireerd is door haar eigen jeugd, geen  overzichtelijk, bekentenisachtig verhaal over een opgroeiend kind. Ons wordt slechts een blik gegund in het onderzoekende, wispelturige brein van een eenzelvig meisje.

Net als Ingrid Baal zelf, zoals  ze uitlegde in boven-genoemd interview, is haar hoofdpersoon, Hilde Wolf, een buitenbeentje door haar afkomst. Zij is de dochter van een  vrouw, die emigreerde uit een land dat opzettelijk vaag wordt gehouden, maar dat waarschijn-lijk Suriname heet. Er ontbreekt een  schakel tussen haar en de wereld,  waardoor zij de dingen anders  waarneemt dan ze zijn, en zijzelf, op haar beurt, niet begrepen wordt.

Haar boekenwijsheden,  haar neiging om in haar eentje onder een boom te zitten peinzen, dode insekten te verzamelen en hardop tegen zichzelf te praten worden  eigenaardig en ook wel een beetje griezelig gevonden. Voor houvast in haar leven zorgen de memoires van een  verwante geest, een gevluchte  Hongaarse circusartiest, die zij voortdurend raadpleegt.

In navolging van deze koorddanser wil zij ook leren het evenwicht te bewaren tussen de  eigen fantasiewereld en de zichtbare werkelijkheid, het ik en de ander.

Dat lijkt haar ook te gaan lukken, want ondanks de ernstige, hier  en daar zelfs desperate onderoon, doet de novelle ook optimistisch aan. Hilde rukt zichzelf als het ware los uit haar magische, besloten kinderwereld, door haar boom af te zweren, de dode insekten uit het raam te gooien en haar uit stenen gevormde 'gelukscirkels' op te heffen. "Afgelopen. Hilde liet een van de gladde stenen in haar broekzak glijden. Alles moest  anders. De vaste beginselen van begrensdheid en beperking hadden nog niet met haar te maken.

Alles moest en zou anders worden."

Het is een voorlijke puber die Ingrid Baal opvoert, in een novelle die aan het eind wat topzwaar dreigt te worden, zo snel wordt het kind ineens groot. Op haar dertiende ontgroeit zij definitief haar kinderjaren. Zij zweert primitieve rituelen af, overweegt en verwerpt het idee van zelfmoord, laat zich inwijden in de liefde en gaat het mogelijk nog ver schoppen in de fotografie en de literatuur, zo wordt in een paar bladzijden gesugge-reerd.

Veelzeggend is, wat de literatuur betreft, de slotzin van de novelle: "In haar hoofd was het een bonte optocht van halve woorden en zinnen, een ware spring-processie van vragen, voornemens en verlangens." Waarschijnlijk zegt deze zin evenveel over de schrijfster als over haar heldin. Ik lees er althans de verzekering in van Ingrid Baal aan haar lezers dat er op deze  bescheiden, maar welluidende  explosie nog meer verhalen zullen volgen.