(Geboren Anna Catharina Rueb)

* 1937 - † 2 December, 1997, Amsterdam.

Zij behoorde, samen met haar partner Marijke Ekelschot, tot de spraakmakende feministen van de jaren zeventig en tachtig. Geliefd om hun inzet voor de  'zaak' werden zij tevens lichtelijk gevreesd om de manier waarop zij hun gelijk kracht bijzetten.

"De Bakelschotten komen  eraan", klonk het meer dan eens door de straten van de  hoofdstad.

Van Baalen vond het vreselijk om oud te worden, zei ze vorige week nog in de Volkskrant. "Ik zou het niet zo erg vinden als  oud zijn prestige had, maar dat is niet het geval. Niemand vraagt iets aan een oud nekje. Feminisme is ook al uit. Om toch nog het gevoel te hebben dat iemand ons nodig heeft, zijn we actief geworden in het vluchtelingenwerk. Dan doen mensen weer wat aardiger tegen je", zo zei zij.

Anneke van Baalen, kreeg met haar toenmalige echtgenoot twee kinderen. Ze was wetenschappelijk medewerker bij de vakgroep politicologie aan de  Universiteit van Amsterdam.

Van Baalen trad eind jaren  zestig toe tot de gelederen van  Man vrouw Maatschappij en   radicaliseerde in snel tempo.

"Onze maatschappij ? Die is koud, rauw, vervreemd, vreselijk. (...) Onze maatschappij is gebouwd op seksuele onderdrukking. Er is met de mannen iets ernstig mis", zei ze in 1970 in een interview.

Zij stond aan de wieg van de 'praatgroep' ("omdat het niet  opschoot met die mannen"),  waar vrouwen tot hun verbazing merkten dat hun problemen - de combinatie zorg en werk, kinderopvang, relaties - geen individuele problemen waren maar zaken waartegen vrijwel alle vrouwen opliepen. En die zaken moesten worden aangepakt. In  geschrifte - Van Baalen en haar partner zetten in 1973 de  'feministiese uitgeverij' De Bonte  Was op - en via acties.

Bezoekers verlieten de woonboot aan de  Amsterdamse Da Costakade niet zelden vermoeid, want een  gesprek ging altijd over iets, maar ook gesterkt want hier waren vrouwen aan het woord die  niets van hun authentieke  strijdbaarheid verloren hadden.

In 1987 blikten Van Baalen en Ekelschot in De Groene  Amsterdammer terug op hun - toen al - roemruchte verleden.

"De mooiste tijd was toen we nog als Bonte-Waskollektief werkten. Daarna is het nooit meer zo leuk geweest.  Wij worden alleen maar zuurder natuurlijk", aldus Van Baalen. Om een paar kolommen verder een  'algemeen bevrijdende theorie  over de man-vrouw-dialektiek en de eigendomsverhoudingen' aan te  kondigen "waarin we kunnen  uitleggen hoe alles precies werkt en hoe collectieve bevrijding  voor vrouwen mogelijk is."

Hier sprak een vrouw die zich nimmer heeft laten verleiden tot het aannemen van subsidies voor de vrouwenzaak. Ware dat  wel zo geweest dan zou een heel andere, en waarschijnlijk  veel saaiere, Anneke van Baalen  de woonboot bewoond hebben.