De woestijn was voor mij liefde op het eerste gezicht. Het is iets onverklaarbaars. Ik hoor daar, en meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. De woestijn is kennelijk mijn bestemming. En als het daar op een dag ook in letterlijke zin voor mij eindigt, is dat prima.

Ik ging in eerste instantie de woestijn in om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Door mijn kennismaking met Carlo, die al jaren met kamelen door de Sahara trekt, kwam ik op het idee om een keer met hem mee te gaan. Ik wilde weten hoe het is om in een omgeving te zijn die zo vijandig is voor de mens, hoe je je weg en je water vindt. Leuk om mee te maken, meer niet. Het liep anders. Toen ik weer in Nederland was, merkte ik dat er iets in me was veranderd. Als ik 's avonds thuis kwam uit mijn werk wilde ik geen mensen zien. Ik wilde alleen zijn en denken, alleen maar denken. Toen werd me duidelijk dat ik terug moest naar Egypte. Kort daarna heb ik mijn baan opgezegd. Dat vond ik een behoorlijk moeilijke beslissing, maar toch voelde het meteen als een enorme opluchting. Er viel zoveel van me aft Eindelijk vrijheid, en niemand meer die mij vertelde wat ik moest doen.

Ik heb gemerkt dat het in het leven de kunst is om zo dicht mogelijk bij je gevoel te blijven. Wat ik heb gedaan, is voor de meeste mensen erg moeilijk; je weet vaak wel wat je het liefst zou willen met je leven, waar je dromen en wensen liggen, maar bijna iedereen schrikt terug voor de consequenties. Als je uit angst eeuwig vast blijft houden aan het bekende onthoud je jezelf een heleboel nieuwe dingen.

Met kamelen door de woestijn trekken is iets extreems, maar in wezen komt het toch allemaal op hetzelfde neer. Neem de dood. Die is hier ook, maar altijd wat versluierd. In de woestijn is de dood expliciet aanwezig. Je weet: als ik het niet goed doe, als ik een navigatiefout maak of als de kamelen ervandoor gaan, is de kans groot dat ik er niet meer uitkom. Het klinkt vreemd, maar dat geeft heel veel energie. Juist doordat je constant alles op, alles moet zetten. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik iedere keer terugga. Om mijn eigen grenzen te verkennen, om op het scherpst van de snede te blijven, en er soms bijna af te vallen. Die intensiteit mis ik als ik weer terug ben in Nederland, maar toch heb ik Amsterdam net zo hard nodig als de woestijn. Ik heb de perfecte balans gevonden.

 Elke herfst, als het kouder wordt en Orion aan de hemel staat, krijg ik dat trekvogelgevoel: ik moet weer gaan. Er is niets wat me daarvan kan weerhouden. Het is een bezetenheid.

Ik.kom nu zo'n negen jaar in Egypte en daar ben ik inmiddels een soort levende legende geworden. De mensen weten van m'n bestaan, ook als ze mij nog nooit hebben gezien. Ik kwam eens midden in de woestijn drie wildvreemde mannen tegen die meteen riepen: 'O, dat ben jij, we hebben over je gehoord.' Het is wel heel belangrijk om een 'familieachtergrond' te hebben. Ik ken een aantal families in de oase voor wie ik een soort pleegdochter ben geworden. En als iemand me iets doet, krijgt diegene ogenblikkelijk met mijn 'familie' te maken. In die zin ben ik daar voor de mensen plaatsbaar en beschermd.

De mooiste momenten?

Dat zijn er zoveel. De stilte, de wind, het vrije gevoel. De avonden, als de zon ondergaat en de sterren aan de hemel verschijnen. De keren dat je in werkelijk prachtige gebieden komt.

Soms ben je gewoon te klein voor je geluksgevoel omdat je het alleen meemaakt en het niet met een ander kunt delen. Of de vondsten die je doet: rotstekeningen, potscherven, een oude karavaanweg. Maar ook heel simpele dingen: omdat je voor je pauze een prachtig plekje hebt gevonden. Of omdat je een boom ziet. Of een vogel. Er is verder niets. dus wat je vindt, wordt meteen uitvergroot. En de kamelen natuurlijk, dat zijn fantastische beesten. Ik heb alleen wel moeten Ieren om me bepaalde dingen niet persoonlijk aan te trekken. Kamelen lopen bijvoorbeeld altijd weg als ze de kans krijgen. In het begin dacht ik ‘ja maar, ik ben toch goed voor die dieren, wat is dat nou’ Ze zijn er zelfs een keer met de volledige bepakking, dus ook het eten, het drinken en de landkaarten, vandoor gegaan. Gelukkig kende ik de kaart van dat gebied uit mijn hoofd en wist ik ongeveer waar de kamelen heen zouden gaan. Maar ik heb wel zes uur lang moeten zoeken voordat ik ze weer had gevonden. Toen had ik het wel even te kwaad. Op zo'n moment besef je extra goed hoe jouw lot met dat van hen is verbonden. Maar het zit gewoon in hun karakter. En die vrijheidsdrang waardeer ik ook wel. 's Avonds voor het slapengaan, kriebel ik ze nog even achter hun oren en dan klets ik een eind met ze weg. Ik vermenselijk die beesten wel een beetje. De een is koel en afstandelijk en houdt er niet van om aangehaald te worden, de ander is een zenuwpees en de derde is juist een heellief en aanhankelijk beest dat gezellige geluidjes maakt en zijn kop tegen je aan legt. Het is net als met kinderen: soms kunnen ze het bloed onder je nagels vandaan halen, maar je houdt toch van ze. Bovendien, de kamelen zijn de dragers van mijn dromen. Ik heb alles aan ze te danken.

De woestijn is ook een leermeester. Ik moest uitvinden wat angst is, hoe het is om ergens alleen voor te staan, hoe je reageert als je verdwaald bent, hoeveel kracht je blijkbaar hebt. Ik heb ook geleerd om los te kunnen laten, en dat je de dingen niet echt kunt plannen, want dat wordt meteen afgestraft. Je wilt juist daar, op dat plekje, met dat licht een mooie foto maken en opeens steekt er een zandstorm op. Het is een doorlopende confrontatie met jezelf.