Hij was van eenvoudige afkomst en oefende verschillende beroepen uit alvorens secretaris te worden van de boete. Hij verdedigde Olynthos tegen Filippos van Macedonië (348) en doorkruiste de Peloponnesos om propaganda te maken voor de idee van een panhelleens congres over het Macedonische gevaar. De mislukking van deze opzet wijzigde Aiscines' standpunt in dezen: hij werd de voorvechter van de vrede met Filippos en dus ook de tegenstander van Demosthenes. Hij was een van de twee afgevaardigden die met de koning over de zgn. vrede van Filokrates onderhandelden (346). Na de eerste besprekingen verklaarde Aischines dat Filippos zich tot gematigdheid had verbonden en betrouwbare waarborgen had gegeven; hij spoorde daarom Athene aan het ontwerpverdrag te ondertekenen. Maar Filippos verwoestte Fokis terwijl het tweede gezantschap reeds op weg was voor de bekrachtiging van het verdrag, die niettemin toch plaatsvond.
Na zijn terugkeer te Athene werd Aiscines beschuldigd van dubbelhartigheid en omkoopbaarheid omdat hij, aldus de overlevering, een geschenk van Filippos had aanvaard liever dan het koel te weigeren en daardoor, naar het voorbeeld van Demosthenes, blijk te geven van zijn afkeuring van de trouweloosheid van Macedonië. Aischines was deskundig in Delfische aangelegenheden; hij verdedigde de toetreding van Filippos tot de Raad van de amfictionie (einde 346) en was mede verantwoordelijk voor het uitbreken van de vierde heilige oorlog, waaraan Athene niet deelnam. Toen hij veroordeeld werd tot een boete die hij niet kon betalen, moest Aischines in 330 in ballingschap gaan naar Efeze en later naar Rhodes, waar hij welsprekendheid onderwees.

Van Aiscines zijn drie redevoeringen bewaard, die alle handelen over zijn Macedonische politiek. Toen Demosthenes en Timarchos hem aanvielen omdat hij te kort geschoten was in zijn plichten als gezant, hield Aischines zijn pleitrede Kata Timarchoe (Tegen Timarchos), waardoor hij de veroordeling van zijn tegenstander bewerkte (345). In 343 kon hij nog steeds op sterke steun rekenen; toen Demosthenes hem aanviel, slaagde hij er dan ook in zijn houding bij de onderhandelingen van 346 te rechtvaardigen en na zijn redevoering Peri parapresbeias (Over het trouwloze gezantschap) werd hij vrijgesproken door een meerderheid van dertig heliasten.
In de lente van 336, na Chaironeia, viel hij Ktesifoon aan, die volgens hem op onwettige wijze voorgesteld had Demosthenes een gouden krans toe te kennen voor de vele diensten die hij de stad had bewezen. Pas in 330 viel de uitspraak in dit geding; in een schitterende redevoering, Kata Ktesifoontos (Tegen Ktesifoon), stelde Aischines Demosthenes verantwoordelijk voor de nederlaag van Chaironeia, maar hij slaagde er niet in de rechters te overtuigen en werd verbannen. Beider standpunt was partijdig en het werd pas na de gebeurtenissen ingenomen; lange tijd heeft men de voorkeur gegeven aan het radicale gezichtspunt van Demosthenes (liever eervol verliezen dan laten begaan), waardoor Aischines werd voorgesteld als een welbespraakt maar oppervlakkig redenaar.

Deze beoordeling lijkt nochtans overdreven; het werk van Aischines weerspiegelt de Griekse geestesgesteldheid uit de 4^de eeuw: bewustzijn van de benarde positie van de Griekse staat en van de noodzaak van hervormingen, afwijzing van democratische demagogie, fatalisme tegenover de gebeurtenissen en een oprecht verlangen naar vrede.

LITT.: E. Drerup, Aus einer alten Advokatenrepublik. Demosthenes und seine Zeit (Paderbom 1916). F.R. Wüst, Philipp II von Makedoniën und Griechenland in den Jahren von 346-338 (München 1938). P. Cloché, Démosthene et la fin de la démocratie athénienne (Parijs 1957).