* 27.7.1801 Almwick - † 4.1.1892 Londen.

In 1828 werd hij directeur van de kleine sterrenwacht te Cambridge, die zich onder zijn leiding sterk uitbreidde eli verbeterde. Van 1836 tot 1881 was hij Astronomer Royal (directeur van de Koninklijke sterrenwacht) en directeur van de sterrenwacht te Greenwich, welke laatste hij grondig reorganiseerde. Airy's onderzoekingen richtten zich op sterrenkundig, natuurkundig (optisch) en technisch gebied. Hij gaf in 1836 de moderne verklaring voor het ontstaan van de regenboog en toonde het ontstaan van de bijboog aan uit de interferentie van de lichtgolven.

In 1839 vond hij een methode om het scheepskompas te corrigeren. In 1851 construeerde hij de eerste vloeistofrem, die thans als olierem algemeen wordt toegepast. Hij is de ontdekker van de elliptische polarisatie en werd bekend door een theorie die de isostasie verklaart. Over zijn onderzoeken schreef hij talloze werken, o.a. Mathematical tracts on physical astronomy (1826), Reduction of the observations of the moon (2 dIn. 1837), Algabraical and numerical theory of optics (1866), Treatise on magnetism (1870) en Autobiography (uitgave: w. Airy, 1896; met bibl.).