vorst en godsdienstig leider der Ismaëlieten

* Karatsji 1877 - † Versoix,  Zwitserland, 1957

zoon van Aga Chan II. In 1885 werd hij leider van de nizaritische Ismaëlieten van Indië, Centraal-Azië, Perzië, Syrië en O.-Afrika. Hij kreeg gelijktijdig een mohammedaanse en een Europese opvoeding en maakte tal van reizen in Europa. Op jeugdige leeftijd nam hij al deel aan het politieke leven en wierp zich op als vernieuwer, maar bleef steeds vasthouden aan zijn loyaliteit jegens Groot-Brittannië. Hij was de stichter van de panislamitische beweging in Indië en van de islamitische universiteit van Aligarh; ook deed hij al het mogelijke om de emigratie van Indiërs naar 0.- Afrika te bevorderen. In de eerste wereldoorlog steunde hij de geallieerden en werd hij door de Britse regering als gezant naar Egypte en Zwitserland afgevaardigd. !In 1919 bepleitte hij bij de Europese mogendheden de Turkse belangen. Dat Turkije Constantinopel kon behouden, was grotendeels het resultaat van zijn bemiddeling. Zijn geschrift India in transition (1918) was niet zonder invloed. In 1924 maakte hij aanspraak op de opvolging, toen het kalifaat was vrijgekomen door de afzetting van de sultan van Turkije. In september 1937 was hij voorzitter van de Volkenbond; daarna gaf hij alle politieke activiteit op. Hij nam een vooraanstaande positie in de internationale hogere kringen in. Hij bezat ook een aanzienlijke Renstal. Na zijn huwelijk met een Indische huwde hij nog drie maal met een Europese. De laatste twintig jaar van zijn leven verbleef hij meestal aan de Franse Rivièra of in Zwitserland. Als opvolger wees hij niet zijn zoon Ali Chan aan maar zijn kleinzoon Karim (later Aga Chan IV).

LITT.: Aga Chan III (Mohammed sjah) N.M. Dumasia, The Aga Khan and his ancestors. A biographical and historical sketch (Bombay 1939). -H.J. Greenwall, His Highness the Aga Khan (Londen 1952). -Aga Chan, Mémoires (Parijs 1954).

Onder: Ieder jaar op zijn verjaardag ontving Aga Khan III zijn gewicht in goud of edelstenen.