* Logroño 1630 - † Rome 1699.

Hij trad op 15-jarige leeftijd in bij de benedictijnen te Valladolid en bekleedde na zijn priesterwijding verscheidene functies. In 1668 werd hij hoogleraar in de theologie aan de universiteit van Salamanca na het succesvol verdedigen van een proefschrift over de goede en de kwade engelen: Ludi Salmanticenses. Hij werd secretaris en censor van de inquisitie en publiceerde een Defensio cathedrae S. Petri adversus declarationes cleri gallici (1683), waarin hij de pauselijke onfeilbaarheid en het recht van medezeggenschap van de kerk ook in wereldlijke zaken verdedigde tegen de Déclaration des Quatre Articles (1682) van Bossuet, waarin deze de vrijheden van de gallicaanse kerk verdedigt. Dit bracht hem in conflict met de wispelturige Karel II, maar Innocentius XI schonk hem het kardinaalspurper (1686) en benoemde hem in de congregaties van het Concilie, van de Index en van het H. Officie. Hij was een krachtig bestrijder van het quiëtisme en schreef verscheidene werken over filosofie en theologie, o.a. Anselmi theologia (3 dIn., 1679-1681; over de leer van Anselmus van Canterbury#