Volgens de traditie was hij de patriciër die op de heilige berg de plebejers toesprak na hun vertrek uit Rome uit protest tegen sociale wantoestanden (493 v.C.). Hij wist hen te overtuigen van de noodzaak met de patriciërs samen te werken en naar Rome terug te keren; de overredingskracht van zijn betoog lag in de allegorie van de ledematen die uit protest tegen de ogenschijnlijk luie maag elke medewerking weigerden, waardoor het hele organisme te gronde ging.