Een Beweging die het samengaan van de vroegere koloniale landen in Afrika en Azië beoogt en een

eenheidsfront wil vormen tegenover Europa en de Verenigde Staten, m.n. ten opzichte van de voormalige moederlanden.

De voorgeschiedenis vangt aan met de internationale  vredesconferentie te Bierville (1926). 

De grondslag werd gelegd na de  onafhankelijkheid van India op de Asian Relations Conference (23-3-1947) te New Delhi.

Op de tweede conferentie te New Delhi (20-1-1949) kwamen de eerste Afrikaanse afgevaardigden, nl. uit Egypte en Ethiopië. 

De samenwerking stond van het begin af in het teken van het antikolonialisme, terwijl men duidelijk afgrenzing zocht tegen

de conflicten tussen de verenigde Staten en het Oostblok. Dit leidde tot de vorming van de zgn. Derde Wereld.

Een aantal gebeurtenissen verstoorde de eenheid in de beweging, b.v. de  Koreaanse oorlog, het Vietnam conflict,

de oprichting van de Zuidoost Aziatische verdragsorganisatie (ZOAVO) en de  sluiting van het pact van Bagdad (24-2-1955).

In 1955 vond een derde conferentie te Bandung plaats, waar hereniging werd beoogd.

Maar dit hoogtepunt van de beweging werd tevens haar keerpunt, doordat de  deelneming van de Volksrepubliek China een diepe kloof veroorzaakte tussen communisten en niet-communisten.

In de jaren 1956-64 werden alle Engelse en Franse koloniën  in Afrika onafhankelijk, waardoor het zwaartepunt van de beweging

in Afrika kwam te liggen: conferentie te Caïro (1957) Conakry (1960), Mosji (1963), Winneba, Ghana (1965), Caïro (1967) en Algiers (1967). Steeds meer tegenstellingen  openbaarden zich, die in 1967 een  hoogtepunt vonden in onderlinge twisten op de conferentie van Algiers.

Deze werd afgebroken en sindsdien verdaagd.

Literatuur:

P.Queuille;

Histoire de l’afroasiatisme, jusqu’a Bandung (1965)

G.H. Jansen: Afro-Asia and non-alignment (1966)