Sinds 350 met zijn leerling Eunomius van Cyzicus en Acacius van Caesarea, leider van de extreme

richting in het Arianisme, welke de Godheid van de tweed Persoon van de H.Drievuldigheid en

consequent ook van Christus ontkende. De aanhangers  van deze richting heetten Aëtianen,

Eunomianen, Heteroesiasten (hetera ousia = andere essentie) of Anhomeërs (Anhomoios = niet gelijk).

Zijn tegenstanders gaven aan Aëtius de naam Atheïst. Aëtius oefende verschillende beroepen uit,

doch door de  Aristotelische dialectiek toe te passen op bijbelteksten, verwierf hij zich als twistredenaar

de genegenheid van de latere keizer Julianus. Zijn beweringen waren echter zelfs voor Ariaans gezinden 

bedenkelijk, zodat hij afgezet werd en Antiochië verlaten moest. In 358 keerde hij echter terug, maar

werd weer afgezet en verdreven. Onder Julianus, die na de dood van Constantinus keizer werd, is hij

door een Ariaanse synode in zijn waardigheid  hersteld en zelfs tot bisschop benoemd. Ca. 370 stierf

hij onder Keizer Valens te Constantinopel als  bisschop zonder bisdom.