De Frankische wending (oriëntatie op de Karolingers in plaats van op Constantinopel) werd onder zijn pontificaat definitief. In 773 riep hij Karel de Grote te hol p tegen Desiderius, koning der Longobarden. Na de inname van Pavia bevestigde Karel als “patricius Romanorum” het tussen Pippijn en paus Stephanus II te Quiercy gesloten vriendschapsverbond. In 781, hij Karels tweede tocht naar Rome, werd het verbond hernieuwd. Het algemeen concilie van Nicaea (787), dat de beeldenverering toestond, werd aanleiding tot een conflict met Karel de Grote (z Libri Carolini). Adrianus verdedigde, behoedzaam en tactiesch de orthodoxie der Grieken. Ook verzette hij zich tegen Karels Saksisiche missiemethoden onder de Avaren (791-795). Voor Rome gold Adrianus als de grote houwheer (herstel van kerken en aquaducten); voor de latere middeleeuwen was hij een voorbeeld inzake de paus-keizerverhouding.

Inder: Het bezoek van Karel de Grote aan de paus