Hebr., broeder van de vader.

Volgens 1 Kon. 16-22, koning van Israël (ca. 874-853 v.C.); zoon en opvolger van Omri en gehuwd met Izebel, een dochter van de koning van Sidon.

Mede onder invloed van zijn vrouw werd in Israël de dienst ter ere van de Tyrische Baäl sterk ingevoerd.

Zo kwam hij in  contact en conflict met de profeet Elia zoals vermeld staat in 1 Kon. 18, waar sprake is van het regenwonder op de  berg Karmel en in 1 Kon.21, waar de  kwestie van de wijngaard van Naboth verteld wordt. Hij beëindigde de langdurige oorlog met Juda en onder zijn bewind nam de welvaart toe. Later moest hij oorlog voeren tegen de Arameeërs van Damascus onder hun vorst Benhadad die hij twee keer versloeg. In 854 streed hij samen met Aram tegen de koning van Assyrië, Salmanassar III, in  de slag bij Kalkar.

Dit wordt ook op Assyrische inscripties vermeld. In een  nieuwe oorlog tegen Benhadad, sneuvelde hij.

Hij nam vermomd aan deze strijd deel, omdat zijn dood was voorspeld (1 Kon.22, 29-35).

Boven: Achab verslaat de Syriërs (Uit Gustav Doré’s bijbel)

Onder: De dood van Achab (Uit Gustav Doré’s bijbel)