In 1929 trad hij in dienst van de Berlijnse bank Delbrück, Schickler & Cie. de financieringsinstelling van de groep Metallgesellschaft, waarvan hij zes jaar later een van de beheerders werd. In 1937 werd hij lid van de raad van beheer van de Deutsche Bank.

Hij was een bekwaam technicus in internationale financierings-aangelegenheden; in 1945, na de capitulatie van het Derde Rijk, werd hij de specialist van de geblokkeerde fondsen. Hij was een tegenstander van de leerstellingen van H. Schacht. Hoewel hij in belangrijke mate heeft bijgedragen tot het economische herstel van Duitsland, werd om zijn macht te beknotten in 1965 een wet aangenomen waarbij het aantal beheerdersfuncties dat door één persoon mag worden vervuld, beperkt tot 10 (hij bekleede er op dat ogenblik ongeveer driemaal zoveel).