Was korte tijd leraar, daarna in de handel, wijdde zich vervolgens geheel aan het schrijven. Oefende met twee romans (Kayip Araniyor, 1953) en vele korte verhalen (Havada Bulut, 1951), waarin hij deels realistisch, deels impressionistisch-schetsmartig het leven in de grote stad en dat van de vissers op de eilanden tekende, grote invloed uit op vele jonge Turkse schrijvers.

Enkele verhalen van Abasiyanik in: Die Pforte des Glücks, Die Türkei in Erzählungen ihrer besten zeitgen. Autoren, onder redactie van W.A.Oerley (1963).