Hij studeerde geneeskunde en filosofie te Padua en verbleef enige tijd te Konstantinopel en te Parijs.

Van 1306 af doceerde hij te Padua geneeskunde en natuurfilosofie. Omdat hij zich sterk rationalistisch opstelde tegenover het miraculeuze en bovennatuurlijke (hij verklaarde o.m. de dood van Christus als een schijndood), werd hij als ketter veroordeeld. Hij stierf echter voordat het definitieve vonnis van de inquisitie werd gestreken. Niettemin werd zijn lichaam opge-graven en verbrand. Door hem vond in Padua het averroïsme ingang. Zijn belangrijkste werken zijn: Conciliator differentiarum philosophorum et praecipue medicorum, Expositio problematum Aristotelis en een handleiding voor astronomie. Lucidator astronomiae.