Nederlands politicus

*1914 in Terheijden - † 23-11-1997 te Voorburg

Hij promoveerde aan de economische hoge school te Tilburg en kwam in 1945 in de politiek als medewerker van het Centrum voor Staatkundige Vorming van de KVP. Voor deze partij werd hij in 1962 lid van de Tweede Kamer. maar hij scheidde zich in 1968 af naar aanleiding van een televisie-uitzending waarin de voorzit­ters der confessionele partijen zich voor­stander verklaarden van nauwere samen­werking. Hij stichtte op 1.3.1968 een nieuwe partij, de Politieke Partij Radi­calen (PPR), ook de Groep Aarden ge­noemd, die streeft naar een progres­sistische concentratie van linkse groe­peringen.

Bij het overlijden van Aarden

In zijn woonplaats Voorburg is gisteren, 83 jaar oud, J.M. Aarden, een van de oprichters van de Politie­ke Partij Radicalen (PPR), over­leden. Hij was van 1962 tot 1968 voor de KVP lid van de Tweede Kamer en daarna tot 1972 voor de PPR. In l973 trok hij zich terug uit de actieve politiek en werd (tot 1985) lid van de Raad van State.

Jacques Marinus Aarden be­hoorde tot een groep KVP'ers die het niet eens waren met een mo­tie van de toenmalige KVP-­fractieleider Schmelzer die 14 ok­tober 1966 het einde inluidde van het centrum-linkse kabinet-Cals/ Vondeling (1965-'66).

Aarden, die in de zogenoemde Nacht van Schmelzer zelf met een liesbreuk in het ziekenhuis verbleef, heeft in die motie altijd de uitdrukking gezien van een ongewenste machtsstrijd tussen Cals en Schmelzer. Dat was een machtsstrijd die voor de links-sociale Aarden bovendien met Schmelzer een verkeerde win­naar kreeg. Al spoedig werd Aar­den daarna in de Tweede Kamer, hoewel van nature zeker geen po­litieke frontsoldaat, leider van een naar hem genoemde groep christen-radicale medestanders die de KVP-fractie uit protest hadden verlaten. De PPR ont­stond tweejaar later uit deze groep-Aarden - die versterking had gekregen van evangelisch ­radicalen, onder meer uit de ARP - en zou zich in die tijd van deconfessionalisering en politie­ke polarisatie richten op liefst duurzame linkse (progressieve) samenwerking met PvdA en D66.

De PPR had daarmee een ge­heel andere politieke koers dan de KVPen de ARP, die met de CHU in de vroege jaren zeventig na enkele vooral voor de KVP rampzalige nederlagen in de stembus hun eerste stappen zet­ten op weg naar de uiteindelijke vorming van het CDA.

Aarden, die economie in Til­burg had gestudeerd, was in 1940 gaan werken op het toenmalige ministerie van Handel, Nijver­heid en Scheepvaart. Na de oor­log werd hij directeur-secretaris van het (r.k.) Centrum voor Staatkundige vorming en hij was vanaf 1946 ook langdurig lid van de gemeenteraad van Voorburg.

Nadat hij, min of meer zijns on­danks, eindjaren zestig/beginja­ren zeventig even een hoofdrol in de nationale politiek had ge­speeld, verdween hij nagenoeg geheel uit de publiciteit.

Zijn vroegere tegenstander Schmelzer herdacht Aarden gis­teren als “een onafhankelijk den­ker, een man van grote toewij­ding die ook in het algemeen de publieke zaak geweldig toege­daan was". Schmelzer zei nog steeds te betreuren dat Aarden en de zijnen na oktober 1966 een an­dere politieke koers waren gaan varen.