TV presentatrice (toegewijd nieuwsjager en moeder)

De Bevalling? Christien van der Aar (33) kan erover meepraten. Wekelijks staat ze bij SBS 6 aan de wieg van een nieuwe wereldburger en vijf maanden geleden werd ze zelf voor de tweede keer moeder eerst van Sam. En toen weer van een zoon.Pieter Toen haar jongste telg drie dagen oud was, zat ze alweer in de studio, want haar ambities reiken verder dan het moederschap: ,,Over een paar jaar ben ik een soort CNN-achtige reporter op de Nederlandse buis en sta ik ergens in het buitenland een groot onrecht aan te klagen."

“Het is altijd mijn droom geweest journalist te worden. Ik had vroeger ontzettend veel penvrienden en vond het geweldig om thuis achter een cassetterecorder te zitten en mijn eigen hoorspelen te maken. Omdat ik altijd be­zig was met bandjes opnemen en schrijven, was het voor mij vanzelfsprekend om naar de Academie voor de Journalistiek in Tilburg te gaan. Grote voorbeelden had ik niet, zeker niet in mijn jeugd. Ik vind het gewoon leuk om met veel mensen in contact te zijn en ben van nature hartstikke nieuwsgierig. Ik ben een nieuwsjager in hart en nieren."

Hoe vind je het om als journalist zelf geïnterviewd te worden?

“Behoorlijk afschuwelijk; ik zit liever aan de andere kant van de tafel. Dat geldt trouwens ook voor mijn presen­tatiewerk: leuk om te doen, maar ik hoef niet zo nodig in beeld. Het is nooit mijn ambitie geweest om voor de camera te eindigen; ik ben er gewoon ingerold. Toen ik van de Academie afkwam, kon ik meteen aan de slag bij Radio Oost.

Terwijl mijn vrienden nog volop aan het feesten waren, scheurde ik op m'n 21ste in een piepklein autootje door de rimboe van Noordwest-Overijssel."

Als je ambities niet vóór de camera liggen, waar liggen die dan wel?

“ln het maken van reportages en journalistieke achter-gronden. En daarbij zoek ik het bij voorkeur in het klei­ne, het menselijke aspect. Ik heb lang voor regionale omroepen gewerkt en het leuke daarvan is, dat je direct contact met je kijkers hebt. Ik stond een keer voor ATS een onderwerp te draaien in Amsterdam-Noord. Toen kwam er een man in een rolstoel naar me toe met de vraag of ik misschien iets aan zijn situatie wilde doen. Wat was het geval? Die man was na een slopende ziekte en een beroerte in een rolstoel beland en vervolgens -op z'n zesendertigste - in een verpleegtehuis geplaatst.

Hij woonde daar op een zaaltje met vijf demente bejaar­den, had met niemand contact en voelde zich doodongelukkig. Dat is een bijzonder mooi item geworden en die man is uiteindelijk heel goed terechtgekomen."

Pak je zo’n onderwerp aan om te scoren of raakt het je persoonlijk?

“Enerzijds raakt het me persoonlijk en denk ik iets voor die man te kunnen betekenen. Wat dat betreft is de kracht van televisie enorm: kijk maar naar een pro­gramma als Breekijzer. Anderzijds is het natuurlijk een mooi verhaal dat 't goed doet op televisie. Het echte scoren is pas gaan spelen toen ik bij SBS 6 kwam. Alles is hier gericht op kijkcijfers: iedere ochtend, Teletekit pa­gina 219. Je wordt ook gefeliciteerd als je goed scoort. Goed gedaan, Christien, terwijl ik vaak denk: leuk voor de kijkcijfers, maar inhoudelijk zou ik wel iets meer kunnen en willen. Wat ik bijvoorbeeld goed vind, is De Zaak van de AVRO. En die drie afleveringen van Vinger aan de Pols, waarin Jetske van Staa vertelt over haar hersentumor. Eigenlijk moet ik daar niet naar kijken, want ik kan er niet van slapen. Zo'n jonge vrouw, die plotseling wordt geveld door een tumor, het zal je maar overkomen. Persoonlijk leed, dat raakt me.

Waar kijk je liever niet naar?

“Soms zie ik dingen bij SBS 6, waarvan ik denk: moet dat nou? Niets ten nadele van mijn collega's, maar programma's als De Nachtrijder en Over de Roooie vind ik regelmatig op het randje. Van geweld ben ik overigens ook niet zo'n liefhebber. We hebben hier een reportage op de plank liggen over hon­dengevechten in Rusland. Die is zo bloederig en gewelddadig, dat je maag ervan omkeert.

Waarom zou je zoiets uitzenden, waarom moet je mensen laten gruwen?

Bij het zien van al die rotzooi vraag ik me regelmatig af in wat voor soort wereld mijn kinderen opgroeien. Laatst was ik met mijn oudste zoontje in de speeltuin, komt er opeens een jochie van een jaar of vijf op hem af en die begint me toch te schelden..., niet te gelo­ven zo grof. Dergelijk gedrag heeft volgens mij z'n oorsprong in dingen die kinderen zien op televisie. Vreselijk, ik hoop niet dat mijn kinderen zo worden. In eerste instantie ben je daar natuurlijk zelf bij, maar op een gegeven moment moet je ze toch uit handen geven en worden ze door alle mogelijke facto­ren beïnvloed. Ik vind dat een beangstigend idee en wil ze het liefst zo lang mogelijk klein houden. Ze zijn nu nog zo on­schuldig en vertederend."

Wat wil jij je kinderen meegeven?

“Ik wil graag dat het sociale dieren worden die van gezelligheid en mensen houden en openstaan voor anderen. En dat ze zelf­standig worden, zodat ze hun eigen beslissingen kunnen nemen. Verder hoop ik dat we tot in lengte van dagen iets aan elkaar zullen hebben. Kinderen die een hekel aan hun ouders hebben of ruzie, daar word ik zo triest van. Stel je voor dat mijn zoon op een kwade dag zegt: Mam, ik heb het helemaal met je gehad, ik hoef je nooit meer te zien. Of omgekeerd, dat ik ze bijvoor beeld ga mishandelen. Daar moet ik dus echt niet aan denken. Ik heb zelf een prima band met m'n ouders; we zien elkaar heel vaak. Toen ik AVRO Radiojournaal presenteerde, was mijn moeder altijd blij als ze me 's morgens op de radio hoorde, dan wist ze ten minste dat ik goed was aangekomen.

Als ze m'n stem niet hoorde, kreeg ik meteen een telefoontje: wat is er aan de hand? Had ik gewoon een vrije dag. Mijn moeder is misschien een beetje te bezorgd, maar ik heb het liever zo dan helemaal geen contact. Ik ben een nakomertje en - met drie oudere broers boven me - ook nog eens het enige meisje. Geboren in Haarlem, opgegroeid in Enschede. Heel veilig, heel hecht, wij vormen met z'n allen een echt Tukkers genootschap.

Ken je dat liedje van Donald Jones waariii hij zingt: Ik zou je het liefst in een doosje willen doen en je bewaren, heel goed bewaren? Dat is dus precies wat mijn moeder met mij zou willen doen. Kan natuurlijk niet, maar het geeft wel aan, uit wat voor soort nest ik kom. Ach, ze bedoelt het goed en is hartstikke trots op me. Ze mist geen seconde van me; als De Bevalling wordt uitgezonden, kijkt ze naar het begin en naar het einde; tussendoor zet ze de TV gewoon uit, want dan ben ik toch niet in beeld. Na afloop zegt ze altijd iets over m'n uiterlijk, nooit over de inhoud van het programma.

Hoe denk je dat mensen tegen jou aankijken?

“Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik denk dat veel men­sen het idee hebben dat het me allemaal heel gemakkelijk af-gaat. Nou, het tegendeel is waar. Ik heb al honderdduizend keer voor die camera gestaan en gedacht: ik ga nu naar huis, ik wil dit helemaal niet. Onzeker, ja. Bang dat het fout gaat. Vlak voor de uitzending zie ik vaak een volle ArenA voor me. En dat zijn nog maar 50 duizend mensen, terwijl er gemiddeld 700 duizend mensen kijken! Die gedachte kin me vreselijk aanvliegen en dan denk ik al snel: doel. Toch zou ik niet graag fiffitinie thuis wil­len zitten. Drie dagen na de bevalling van Pieter zat ik alweer in de studio. Hij lag lekker in z'n bakje te pitten, terwijl i'n moe­der een band aan het inspreken was. Dat was trouwens heel grappig, want tijdens het presenteren begon de natuur z'n wer­king te doen en gingen mijn borsten lekken. We hebben toen gewoon een pauze ingelast, ik heb m'n kind gevoed en daarna zijn we weer vrolijk verdergegaan met het programma. Heel ge­zellig allemaal. Pieter is nu bijna vijf maanden en gaat sinds kort naar de crèche, net als zijn grote broer Sam. Zo'n eerste dag naar de crèche is beslist niet leuk. Op zo'n moment breekt m'n hart en vraag ik me af waarom ik toch zo nodig ambitieus moet we­zen. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Op dit moment houd ik me vooral bezig met het inspreken van andermans werk, maar daar ligt beslist niet mijn hart. Ik wil weer terug naar de verslaggeving. laatst lag ik in bed te kijken naar het beek van Clinton aan Nederland en dan kriebelt mijn bloed: ik wil daarbij zijn. Als mijn kinderen wat ouder zijn' ga ik er beslist weer tegenaan. Over een paar jaar ben ik een soort CNN-achtige reporter op de Nederlandse televisie. Wat ik in het jaar 2000 doe? Dat sta ik ergens in een ver buitenland een of ander groot onrecht aan te klagen."

En wat doe je tot die tijd?

“Voor het zover is, zou ik graag een paar bekende verslag­gevers van buitenlandse nieuwsstations willen interviewen. Hoe gaan Peter Arnett en Bernhard Shaw van CNN te werk, waarom is Larry King zo'n goede interviewer? Ik ben name­lijk ontzettend nieuwsgierig naar hun aanpak, niet in de laatste plaats uit eigenbelang."